Onze Sjaal deel 1 – Manja en Hannie

Samen met ilovenoord gaven we drie van Onze Sjaals weg. ilovenoord koos de winnaars en wij bezochten samen met stiefcollectief de gelukkigen. Stiefcollectief schreef vervolgens een verslag van ons bezoek, hier deel 1 over Manja en Hannie:

Delen is het nieuwe hebben. Iedereen die Onze Sjaal won, won hem samen en deelde de sjaal met iemand of gaf hem weg. “Omdat ik hem met liefde zal dragen, tot ik dood ga,,,en dan zal ik hem aan mijn buuv geven.”, reageerde Manja op de prijsvraag. Op het eerste gezicht misschien alleen een geestige opmerking, maar als blijkt dat Manja kanker heeft, krijgt de reactie extra lading. Maar “jullie hoeven er niet van te schrikken, het hoort bij het leven”, zegt Manja. Ze woont al jaren met plezier in Noord en is samen met haar buurvrouw een enthousiaste ambassadeur. Op de vierde etage van een flatgebouw dat op elke andere locatie misschien troosteloos zou kunnen worden genoemd, is het goed wonen. Zo in de natuur en zo in de stad, wat wil je nog meer?

OnzeSjaal_ManjaHannie2_small

Manja is veertien jaar geleden na haar scheiding in Noord komen wonen: “Ik woonde in Zuid-Oost, wat iedereen al vreselijk vond. Toen ik naar Noord ging zeiden ze ‘oh nee, niet Noord, dat is nog erger’”.

Het bleek allemaal wel mee te vallen. “De locatie is super. Ik ben eigenlijk meer een natuurmens dan een stadsmens. Toen ik Noord ging ontdekken op de fiets, kwam ik erachter dat ik hier heel dicht bij het Markermeer en de Nieuwedammerdijk zit.” Bovendien werd Manja meteen opgevangen door haar buren: “Onder andere door mijn buurvrouw. Het is hier gewoon een klein dorp in een stad, en er is een leuke mix van mensen”

Hannie, de buuv, woont al in de flat sinds hij er staat, en is in Noord geboren. Een echte Noordse noemt Manja haar, maar de vraag is of die echte Noorderling nog wel bestaat. Volgens Hannie zijn echte Noorderlingen misschien nog wel te vinden in wijken als Blauwe Zand, maar ondertussen komen er in de sociale woningbouw veel nieuwe Noorderlingen: starters, gezinnen met jonge kinderen en yuppen. Hannie en Manja vinden dat wel een goede ontwikkeling.

Daardoor verandert er ook op cultureel gebied veel. Manja: “Er was niet zoveel te doen in het Noorderpark dus op een gegeven moment werd er initiatief genomen om meer activiteiten voor kinderen en culturele dingen voor volwassenen te organiseren. Je kunt daar in de zomer echt van alles doen. Er is ook bijvoorbeeld klassieke muziek, al zullen de meesten hier dat misschien niet leuk vinden. De Noorderling wordt toch geacht in een joggingbroek rond te lopen met een fles bier in zijn hand. Daarnaast heb je kunstenaars in de muziekwijk die de buurt proberen te betrekken bij projecten, en je ziet allerlei leuke winkeltjes ontstaan. We hebben hier in de buurt ook een voedseltuin. Er wordt daar vanalles verbouwd.” Hannie: “Ik kom alleen maar op de feestjes hoor.”.

Niet alle culturele initiatieven slaan aan. Hoewel ze enthousiast vertellen over alle activiteiten in Noord, betwijfelen de buurvrouwen of er ook echt veel mensen uit de buurt op de voedseltuin afkomen. “Er komen voornamelijk mensen uit de binnenstad en uit Nieuwendam, bijvoorbeeld, langs en die vinden het dan heel leuk, maar de betrokkenheid van de buurt valt heel erg tegen.” Manja: “Ik denk dat het niet echt aansluit bij de buurt. Ze hebben de bewoners in de directe omgeving er niet echt bij betrokken. Ze hadden bijvoorbeeld meer kunnen gaan flyeren.”

Het is fijn dat er meer geld naar Noord gaat, en met de komst van de Noord-Zuidlijn moet Noord natuurlijk wel aantrekkelijk worden gemaakt voor het bakfietsgezin van de overkant. “Denk je dat die mensen in die appartementen op het oude Shell-terrein tussen dat gajes van Noord willen wonen?” grapt Manja. Hannie vermoedt dat de flat ook haar langste tijd heeft gehad: “In deze flat worden nu veel mensen onder toezicht geplaatst, ze willen deze flats laten verwaarlozen zodat ze er op een gegeven moment nieuwe torens kunnen neerzetten.” Manja: “ Ja, ze doen inderdaad wel weinig aan onderhoud hier. Je moet altijd heel vaak bellen voor er iemand langs komt.”

“Maar er gaat niets boven Noord hoor”, roepen ze er snel overheen. Vooral met de mensen heeft Manja het getroffen: “ik vind de mensen hier heel open, mijn buurvrouw is daar een voorbeeld van. Dat vind ik leuk aan deze gallerij, we kennen elkaar allemaal wel, we helpen elkaar als er iets is, maar lopen elkaars deuren niet plat. Ik ben niet zo’n visitemens, maar het kan wel. We hebben hier wel eens met elkaar in pyjama aan tafel gezeten.”

OnzeSjaal_ManjaHannie1_small

Manja zal de gewonnen sjaal zeker even aan iedereen laten zien. Hij is wel vrij prijzig, vindt ze: “want dat is ook iets van Noord, er is hier nog wel veel armoede.” Hannie: “Wij wonen feitelijk in het armste gedeelte van Nederland. Maar als je zo’n flat hebt staan midden in Londen of midden in Parijs, dan ben je de rijkste.” Manja: “Ja, ik had nagedacht over wat ik het leukste vond aan Noord omdat jullie zouden komen. En nouja. Ik ben zestig. ik heb behoorlijk wat buren gehad, maar eigenlijk heb ik hier mijn leukste buren getroffen, dat vind ik toch heel wat.”

door: Nura Rutten en Roanne van Leyden van http://www.stiefcollectief.nl/

Reacties


ilovenoord