Onze Sjaal deel 3 – Koos en Laurens

Samen met ilovenoord gaven we drie van Onze Sjaals weg. ilovenoord koos de winnaars en wij bezochten samen met stiefcollectief de gelukkigen. Stiefcollectief schreef vervolgens een verslag van ons bezoek, hier het derde en laatste deel over Koos en Laurens:

Op weg naar de winnaars van het laatste exemplaar van Onze Sjaal kijken we recht in het gezicht van de verandering van Noord. Achter het oostblokchique van het Buikslotermeerplein, fietsen we een nieuwbouwwijk in, waar de helft van de percelen niet meer dan een betonnen fundering en groepjes pvc-buizen zijn. Hier woont Laurens, net twee maanden. Hij wilde de sjaal winnen “‘omdat ik er net woon en ik hem heel graag als cadeau aan mijn buurman Koos wil geven.”. Laurens en Koos zijn de nieuwe Noordelingen: tweeverdieners met kinderen die vanuit de Baarsjes met een jong gezin de ruimte en rust van Noord hebben opgezocht.

sjaal3-02

Bij Laurens in de straat blijkt bijna iedereen uit West te komen. Alle Amsterdammers die over het IJ migreren strijken hier neer. ”We zeiden ook tot twee jaar geleden, ‘we gaan nooit in een nieuwbouwhuis wonen en ook nooit van ons leven in Noord’, dus eh, nu zit je hier. Bijna het hele rijtje heeft hetzelfde. Dit wijkje is natuurlijk wel redelijk hoog opgeleid, allemaal tweeverdieners met kinderen. Dit hele straatje, die mensen die daar wonen, die komen allemaal uit West.”.

Yuppen zijn ze zeker. “Absoluut”, zegt Laurens, “we zitten volledig in kinderen, leaseauto’s, thuis werken, de hele mikmak”. Een bakfietsyup? “Oh, die hebben we ook hoor.”. Laurens en Koos zijn al acht jaar collega’s. Koos woont al iets langer in Noord dan Laurens, maar van overhalen is geen sprake geweest. Het was voornamelijk een praktische en financiele overweging: “Je wil graag in de stad blijven, maar toch wel wat ruimte, en het tweede kind is ongeveer op komst. Het is gewoon de beste optie. Ik bedoel, je zit op fietsafstand van de stad, en je gaat hier de ring onderdoor en je zit in Waterland, buiten de stad. Je kan lopen, fietsen, hobby’s uitoefenen.”

Naast praktische en financiele overwegingen, spreken Koos en Laurens inmiddels met veel enthousiasme over hun nieuwe buurt: “Ik schaam me er sowieso niet voor”, zegt Koos, als we vragen of hij trots is op zijn plek in Noord. “Ik ben er veel positiever over dan ik ooit had verwacht”, voegt Laurens toe, “Ik vind het nu behoorlijk druk in de Baarsjes.”. Ze voelen zich thuis in Noord. Dat komt onder andere doordat de mensen toegankelijk zijnen je met trots vertellen dat ze hier geboren en getogen zijn. Het is ook vanwege de ontspannen sfeer: “Op de pont merk je bijvoorbeeld dat aan deze kant iedereen heel relaxed is. Iedereen kijkt een beetje of wacht. Zodra je de pont afgaat aan de andere kant begint het gedoe met duwen en voordringen. Dat is echt heel anders hier.”

Het café aan de overkant van de straat, zoals je dat had in West, is nog wel een gemis. Het culturele aanbod in Noord weegt daar niet tegen op, want die plekken, als de NDSM-werf, bezoeken ze ongeveer net zo vaak als toen ze nog aan de andere kant van het IJ woonden. Noord is gelukkig nog lang niet klaar. “Er valt wel veel te winnen in Noord”, vindt Koos, “Het heeft natuurlijk de rafelrandjes, maar die verdwijnen ook met een paar jaar weer. Waar 10 jaar geleden NDSM hip en happening was, wordt nu alles volgebouwd en is het eigenlijk geen rafelrandje meer, maar uiteindelijk schuift dat wel weer op.”. Enthousiast vertellen ze over die combinatie van vervallen charme en innovatie. “Er zijn ook een aantal gekke plekken”, voegt Laurens toe, “bijvoorbeeld het Buikslotermeerplein, daar heb je ook die bowlingbaan enzo, het zou ook een achterwijk in Amerika kunnen zijn.”. Koos: “Ja, dat is wel Sovjet bouwstijl hoor, maar dat is natuurlijk wel een gebied dat nog ontwikkeld gaat worden.”.

Ook de wijk zelf moet nog af, want ze wonen nu nog tussen zandhopen en hijskranen. Het verbaast Koos en Laurens helemaal niet dat alles in een snel tempo wordt verkocht en uit de grond wordt gestampt. “Ik kreeg toevallig nog mailtje van oude buren met de vraag of ze even mochten komen kijken, omdat ze zich aan het oriënteren zijn. Dus ja, het is juist andersom eigenlijk. Iedereen zegt ‘Ja, ik snap de keuze wel.’”

We zien ons zelf nog niet helemaal zitten daar tussen de voortuintjes en schuttingen. Koos en Laurens weten daar alles van, want aan het einde zeggen ze: “We spreken jullie over 10 jaar wel weer, dan woon je ook in een nieuwbouwwijk.”

sjaal3-03

Reacties


ilovenoord