Dunne muren, op reis door amsterdam noord…
Dunne Muren is een theatrale reis door het veranderende stadslandschap van Amsterdam-Noord. Intieme scènes op onverwachte locaties ontrafelen de verhalen achter plekken waar je op het eerste gezicht niet bij stil zou staan. Verhalen die onthullen hoe verschillend mensen zich verhouden tot dezelfde plek aan de rand van een stad.
Een man die zijn leven lang in hetzelfde huis woont terwijl alles om hem heen verandert. Iemand die twijfelt tussen blijven of terugkeer naar zijn thuisland. Een stewardess op tussenstop op zoek naar gezelschap tijdens haar zoveelste verblijf in een hotel in een vreemde stad. Terwijl Amsterdam-Noord grote veranderingen ondergaat, reflecteert Dunne Muren op de vraag wat het betekent geworteld of ontworteld te zijn.
Documentaire en fictieve verhalen ontvouwen zich geleidelijk in een kaart van de buurt – van iedere buurt – in oneindige staat van verandering. Geen kaart met groenstroken, bouwzones en parkeerterreinen, maar een kaart van herinneringen, dromen en geheimen.
Dunne Muren speelt zich af in een oude DAF lijndienstbus die het publiek meeneemt langs locaties in Noord. De voorstelling vertrekt vanaf café-restaurant De Pont, Buiksloterweg 3-5, Amsterdam-Noord. Neem de Buiksloterwegpont vanaf Amsterdam Centraal Station, Noordzijde (vertrekt elke 5 minuten, overtocht duurt 3 minuten). Café-restaurant de Pont ligt tegenover de aanmeerplaats van de pont in Noord.
Dunne Muren, van 3 t/m 11 september
Voor de volledige speellijst klik hier
nog geen gerelateerde artikelen.
Nicole
1 year ago
Dunne Muren….
Een busreis met koptelefoon door Amsterdam Noord, van der Pek, rafelranden, industrie en de oevers van het IJ, een ondergaande zon, dreigende regenwolken. De steeds wisselende landschappen trekken als Tableaus Vivants aan het oog voorbij. Het zijn plekken waar ik dagelijks kom, maar door de combinatie van muziek, de verschillende scènes en de dynamiek van het reizen zelf beleef ik mijn achtertuin zoals ik het nog nooit heb beleefd, zo intens, zo ontroerend.
We rijden door dat landschap en af en toe gebeurt er wat, soms in de bus, soms er buiten en soms beiden. Prachtig is ook het geluid op onze koptelefoons. De acteurs hebben zendermicrofoons waardoor ze, terwijl ze bijvoorbeeld op straat lopen, zitten of rennen, we hen kunnen horen fluisteren, slikken en zelfs ademhalen. Dat maakt het zo intiem, alsof we naar hun innerlijke stem luisteren. Voyeuristisch bijna…
De verwarring is groot want plotseling lijkt iedereen op straat betrokken in het stuk; realiteit en fictie lopen door elkaar heen; het jongetje dat uit het raam kijkt, een man die de hond uitlaat en drie meiden die op de hoek staan te kletsen. Dan komt er een man met een bezem voorbij rennen die woest op een hek begint te slaan. Voorbijgangers kijken geschokt toe, maar lopen haastig door. De bus rijdt langzaam verder. Glijdt langs een huis waar een vrouw uitkomt die bang is dat haar geparkeerde auto aangereden zal worden door de chauffeur. Een man neemt afscheid van een vrouw bij de deur. Een vader leert z’n dochtertje fietsen. Gewone straatbeelden, maar door de combinatie van het grillige licht van die dag, de muziek en de vervreemding die de verschillende scènes oproepen wordt het magisch.
Al met al een geweldige ervaring!