Nooit meer de mooiste straat – meneer Dobbelaar

Nooit meer de mooiste straat – meneer Dobbelaar

Dit is het uitzicht vanuit ons huis in de Leeuwerikstraat. Toeristen en wandelaars die langs deze tuin komen maken er foto’s van. Aan mensen die in Noord bekend zijn kunnen we hiermee duidelijk maken waar we wonen: bij die tuin met de Mondriaan-namaakjes en de molen. En zelfs Amsterdammers met een Noord-fobie kennen de tuin wel als klassieker uit reruns van het AT5-programma Ken u de buren? Tot voor kort werd de tuin onderhouden door de bewoner van het bijbehorende huis, meneer Dobbelaar.

Toen we hier kwamen wonen, hebben we bij alle buren even aangebeld om kennis te maken. Bij meneer Dobbelaar – toen al tegen de negentig – werden we hartelijk ontvangen met een kopje thee. Hij vond het geweldig om een jong ouderstel op bezoek te hebben met een baby van nog geen half jaar. We kregen dan ook gelijk zijn hele levensverhaal te horen. Tot en met de kerstkaarten die hij nog altijd kreeg van de Turkse medewerker van de fabriek in Zaandam waar hij voorman van geweest was.

We kregen kopieën van pentekeningen die hij hoogstpersoonlijk nagetekend had zeventiende-eeuwse meesters. We hebben hem nooit durven vertellen dat ze tussen de oude kranten geraakt zijn en gebruikt zijn als bescherming tegen de verfspatten bij de verbouwing.

Vaak vertelde hij hoe hij vijfentwintig jaar voor zijn zieke vrouw had gezorgd en vergat daarbij niet te vermelden wat hem dat gekost had. ‘Maar je hebt het er voor over, want het blijft toch je vrouw.’

Als de zon scheen zat hij altijd voor zijn deur het kruispunt in de gaten te houden en complimenten over zijn tuin in ontvangst te nemen. Het bordje ‘Mooiste straat van Midden-Noord 1987’ hing niet voor niets aan zijn muur. Of hij stond – altijd in zijn zwarte pak  en over zijn rollator gebogen – de Mondriaan-’reproducties’  op de plantenbak bij te schilderen.

We hoorden en zagen de laatste tijd niet zo veel meer van meneer Dobbelaar. Nu gebeurde dat wel vaker; een hoogbejaarde man moet wel vaker een tijdje naar het ziekenhuis. Maar nu duurde het wel erg lang. Op kerstavond zagen we eindelijk weer licht branden in het huis van meneer Dobbelaar. Het was de familie die de spulletjes aan het uitzoeken was. Meneer Dobbelaar was een tijd lang tussen verschillende ziekenhuizen heen en weer gesleept en uiteindelijk overleden.

De tuin wordt inmiddels ontmanteld. De molen is al deels verdwenen, voor het eind van de week moet alles weg zijn. Hoe worden we nu ooit nog de mooiste straat van Midden-Noord?

nog geen gerelateerde artikelen.