Wonen in een kasteel en Jozef ondersteboven

Na een scheiding kwam ik drie jaar geleden min of meer bij toeval in Noord te wonen. In een huisje hier in de Vogelbuurt, waar mijn dochter in had gewoond. Ik kon een atelier krijgen anti-kraak, op het Stork terrein, samen met een andere kunstenaar die ik al heel lang ken. Ik vond het meteen helemaal geweldig hier. Je hebt zoveel makkelijk contact met de mensen om je heen dan in sjiekere buurten in de stad. Voor mijn deur hangen nogal eens jongens rond, daar zou je je aan kunnen storen. Maar ik weet nog goed hoe ik vrede met hen sloot. Ik zette mijn fiets op slot en één van hen vroeg me: ‘Mevrouw, voelt u zich wel veilig hier?’ Ik keek hen aan en zei: ‘Ja hoor, zolang jullie hier staan, kan mij niets overkomen.’ En zo is het ook gegaan.

Ik keek vanuit mijn kleine huisje uit op het prachtige pand aan de kop van de Ganzenweg. Je ziet nu niet meer zo goed hoe schitterend dat gebouwd is, op oude foto’s komt het beter tot zijn recht: net een kasteeltje. Dat was ook het uitgangspunt van de bouwers indertijd: om een paleis te bouwen voor de gewone man. Het leek me geweldig om in dat kasteel te kunnen wonen en ongeveer een jaar geleden hoorde ik via via dat er een woning leeg kwam, die verkocht zou worden. Het huis waar indertijd de directeur van de lagere school had gewoond, een redelijk groot appartement. Ik wilde het meteen hebben. De buren leefden allemaal mee: ‘We hangen de vlag uit als het je lukt,’ zeiden ze. Dat werd nog spannend, want mijn oude huisje moest ik ook nog verkopen. Dat lukte eerst helemaal niet, de woningmarkt was behoorlijk ingestort. Tot ik een kennis van me sprak uit Limburg, waar ik vandaan kom. ‘Weet je dat niet? Je moet een Jozefbeeld in de grond stoppen bij het huis dat je verkopen wil. Ondersteboven en met zijn gezicht naar de muur van je oude huis.’ Ik heb het meteen geprobeerd, en je kunt het geloven, of niet: mijn huis was daarna binnen tien dagen verkocht. De buren hielpen me met verhuizen, het was allen de straat over. Ik heb toen van een foto uit de begintijd van het pand een verhuiskaart gemaakt. Waar nu auto’s staan was toen een plantsoentje. Mensen die naast me wonen vroegen me: ‘Wat prachtig, waar is dit?’

nog geen gerelateerde artikelen.