Nooit meer de mooiste straat – meneer Dobbelaar

Nooit meer de mooiste straat – meneer Dobbelaar

Dit is het uitzicht vanuit ons huis in de Leeuwerikstraat. Toeristen en wandelaars die langs deze tuin komen maken er foto’s van. Aan mensen die in Noord bekend zijn kunnen we hiermee duidelijk maken waar we wonen: bij die tuin met de Mondriaan-namaakjes en de molen. En zelfs Amsterdammers met een Noord-fobie kennen de tuin wel als klassieker uit reruns van het AT5-programma Ken u de buren? Tot voor kort werd de tuin onderhouden door de bewoner van het bijbehorende huis, meneer Dobbelaar.

 

 

Toen we hier kwamen wonen, hebben we bij alle buren even aangebeld om kennis te maken. Bij meneer Dobbelaar – toen al tegen de negentig – werden we hartelijk ontvangen met een kopje thee. Hij vond het geweldig om een jong ouderstel op bezoek te hebben met een baby van nog geen half jaar. We kregen dan ook gelijk zijn hele levensverhaal te horen. Tot en met de kerstkaarten die hij nog altijd kreeg van de Turkse medewerker van de fabriek in Zaandam waar hij voorman van geweest was.

We kregen kopieën van pentekeningen die hij hoogstpersoonlijk nagetekend had zeventiende-eeuwse meesters. We hebben hem nooit durven vertellen dat ze tussen de oude kranten geraakt zijn en gebruikt zijn als bescherming tegen de verfspatten bij de verbouwing.

Vaak vertelde hij hoe hij vijfentwintig jaar voor zijn zieke vrouw had gezorgd en vergat daarbij niet te vermelden wat hem dat gekost had. ‘Maar je hebt het er voor over, want het blijft toch je vrouw.’

De mooiste straat van midden Noord 1987 – Leeuwerikstraat

Als de zon scheen zat hij altijd voor zijn deur het kruispunt in de gaten te houden en complimenten over zijn tuin in ontvangst te nemen. Het bordje ‘Mooiste straat van Midden-Noord 1987’ hing niet voor niets aan zijn muur. Of hij stond – altijd in zijn zwarte pak  en over zijn rollator gebogen – de Mondriaan-’reproducties’  op de plantenbak bij te schilderen.

De Mondriaan plantenbakken van meneer Dobbelaar

We hoorden en zagen de laatste tijd niet zo veel meer van meneer Dobbelaar. Nu gebeurde dat wel vaker; een hoogbejaarde man moet wel vaker een tijdje naar het ziekenhuis. Maar nu duurde het wel erg lang. Op kerstavond zagen we eindelijk weer licht branden in het huis van meneer Dobbelaar. Het was de familie die de spulletjes aan het uitzoeken was. Meneer Dobbelaar was een tijd lang tussen verschillende ziekenhuizen heen en weer gesleept en uiteindelijk overleden.

De tuin wordt inmiddels ontmanteld. De molen is al deels verdwenen, voor het eind van de week moet alles weg zijn. Hoe worden we nu ooit nog de mooiste straat van Midden-Noord?

Reacties


4 Comments on this post

  1. Agghh, wat erg. Ik heb hem een half jaartje geleden nog een tijd met hem gepraat. Nog een schets van een boot hem gehad. Een hele lieve man… Ik zal hem missen.

    Floor /
  2. Ja, ik mis hem ook. Ik mis het praatje als ik langs liep, het even plukken van onkruid in de tuin op plaatsen waar hij niet meer bij kwam. Werkelijk een goed en fijn mens, rustig, met ouderwets fatsoen en vriendelijkheid. Het doet mij pijn dat zijn tuin er nu zo triest bij staat. Ik wens zijn familie veel sterkte toe, want ook zij zullen hem zeker ook heel erg missen.

    Marianne /
  3. Jammer bekend beeld fietste ik vaak langs.
    En nu wordt de woning zeker verkocht net als velen woningen in noord…(

    Claudia /
  4. Nee hoor, Claudia, dit blok blijft gewoon van de woningbouw, http://www.stadgenoot.nl/ als ik het goed heb. Misschien kom je nog in aanmerking, benieuwd wat je van de tuin maakt;-) En wat is er trouwens mis met verkochte woningen?

    Wim de Jong /

Reacties zijn gesloten.

ilovenoord