vreemde eend in de vijver

Als je een peuter hebt, dan moet je eendjes voeren. Onze vaste eenden-route gaat langs de vijver bij de ‘entree’ (zoals dat tegenwoordig heet) van het Vliegenbos. Daar huizen professionele eenden, die bij de eerste glimp van een wandelwagentje al het water uit waggelen.

Bij zo’n vaste voerroutine ga je die eenden toch ook een beetje kennen. Ze zijn natuurlijk allemaal anders van tekening en ik kan een heel verhaal houden over hoe anders van karakter enzo. Maar één eend valt toch wel erg buiten de eendennorm. Je hoeft geen groot kenner te zijn om te zien dat dit een vreemde is.

vreemde eend

Zo’n bijzonder type geeft een nieuwe dimensie aan het voeren. Hoe is dat voor zo’n exotische eend hier in Noord? Vindt hij wel aansluiting bij de groep? Hoe tolerant zijn eenden eigenlijk?

Hij leek heel aardig te integreren, want een week of drie geleden heeft hij zich weten te koppelen aan een dame (zo’n gewone). Een romantisch “sonny boy” verhaal? Of zal ze uiteindelijk toch kiezen voor zo’n groenblauwe bruut?

Vorige week was ik hem opeens kwijt. Een beetje verloren voelde ik me. Had ook helemaal geen zin meer om die andere beesten eten te geven. Ze hadden hem vast weggepest…rot eenden.

Maar vandaag zagen we hem weer. Een eindje verder in het bos, (bij het homovijvertje, zullen we maar zeggen) liep hij over het gras.  En met zijn dame achter zich aan…..zijn oranjerode veren trots opgestoken en knalend in het zonlicht. Niets niet zielig.

PS. Van mijn eenden- en ganzenvriend Maarten begrijp ik dat dit soort manderijneend prima kruist met een  ‘gewone’. Dus dat kunnen nog hele mooie eendjes worden…

Reacties


ilovenoord