De Schellingwouderbrug

Ik leerde mijn liefde voor snelheid rond mijn 8ste kennen op de Rozenoordbrug bij Overamstel. De klim van deze brug was zo steil dat ik mensen zag afstappen om te voet omhoog te kruipen. De beloning lag aan de andere kant: waar het net zo steil weer naar beneden liep. Helemaal ineengedoken met de wind in de haren genieten van de vrije vaart. De echte uitdaging lag aan het einde: een scherpe S-bocht waar het er op aan kwam om net op het laatst het stuur om te gooien.

Eindelijk klaar om naar de middelbare school te gaan, was mijn teleurstelling dan ook groot toen ik van mijn ouders een maandkaart voor het OV kreeg. Fietsen vonden ze toch best gevaarlijk en ook vooral heel erg zonde van mijn gebit; want naast een snelheidsmaniak bezit ik ook de aanleg tot brokkenpiloot. Zo werd mijn subversieve puberdaad niet het zwartrijden in de metro, maar stiekem met de fiets naar school. Want om die paar seconden van vleugels was het mij te doen.

Voor mijn huidige baan moet ik regelmatig in de Watergraafsmeer zijn. Groen als gras begon ik deze fietstocht vanaf het Centraal Station, zoals ik altijd gewend was naar mijn werk te gaan. Totdat een mede-noorderling mij liet zien dat het ook anders kon: de Schellingwouderbrug, de eerste vaste verbinding (1957) tussen Amsterdam-Noord en de rest van Amsterdam.

En het was prachtig. Hoewel minder stijl dan mijn eerste liefde, heeft deze brug een majestueuzer uitzicht. Bij al dat imponerende water pinkte ik een traantje; in vergelijking met het Buiten-IJ verbleekt de Amstel tot een boerenslootje, waar je zonder stok over heen kunt springen. De top is een mooi punt om even stil te staan en de waterpartijen en Oranjesluizen in je op te nemen. Heb je genoeg gezien, zet je af en laat de helling de rest voor je doen.

De Schellingwouderbrug is op dit moment vanwege groot onderhoud nagenoeg afgesloten voor verkeer. Fietsers en voetgangers in beide richtingen bewegen zich allemaal over dezelfde krappe strook. Maar in het voorjaar van 2012 moet de geur van spaanplaat vervangen zijn door mooie, brede paden en nieuwe trappen (hak-vriendelijk graag!). Ik hoop tegen die tijd op veel bezoekjes aan het Science Park. Mocht u op de brug dan luid gejoel achter u horen, dan bent u gewaarschuwd.

de brug

// geschreven door Natalia Waaier (nieuw op ilovenoord)
// foto door JacKardolus)

Reacties


3 Comments on this post

  1. Geniet ook eens van een geleidelijke [lange] klim van de Nescio brug over het Amsterdam-Rijn kanaal.

    Peter /
  2. Ik had een scooter vroeger. Een Lambretta. En op die scooter gingen mijn verloofde en ik van de Baarsjesweg, waar we woonden, wel eens naar haat oma in Nieuwendam. Over de Schellingwouderbrug die net open was. We gingen vaak als Toon Hermans op de televisie was. Want zo’n toestel hadden we niet en oma wel. Eigenlijk heb ik door Toon Hermans kennis gemaakt met Noord.
    Wat is die foto van de brug prachtig! Is dat niet deel 2 van de serie die met de Wolkenfabriek is begonnen?

    Henk Ras /
  3. Je bent een geboren schrijftalent. Laat je in alle hoeken en gaten van Noord zien!

    Geert /

Reacties zijn gesloten.

ilovenoord