Verdronken fietsen

Geen mens heeft er eigenlijk iets te zoeken, het doodlopende uiteinde van de Papaverweg. Op zomaar een achternamiddag sta ik er oog in oog met het vreemdste kerkhof van Amsterdam.  

Rijd de Papaverweg helemaal af en je eindigt bij een met onkruid overwoekerd landje. Zo ligt het er al bij sinds de schoorstenen van de AVI-Noord in de jaren negentig hun laatste huisvuil uitbliezen. In september moet er een parkeerplaats liggen voor bezoekers van de HISWA. Maar daar kom ik nu niet voor. Ik wil het drijvende kantoorgebouw van Waternet met eigen ogen zien. Het ligt er nu een jaar. Een bijzonder bouwwerk, niet omdat kantoren zelden drijven, maar omdat het ‘cradle-to-cradle’ is gebouwd. Bij gebouwen wil dat zeggen: met hergebruik van afval bouwen. Waternet wilde dit nieuwe kantoor zo duurzaam mogelijk maken. Het eindresultaat mag er zijn.

Drijvend Waternet-kantoor op weg naar... kantoor

Het gebouw is 31 bij 12 meter en heeft drie lagen. Qua energiezuinigheid is het top. De gevel is van riet, en dient als een natuurlijke ‘bodywarmer’. Daarnaast zijn er allerlei duurzame technieken gebruikt zoals een zonneboiler. Gelukkig is het behalve duurzaam ook mooi. Attika Architecten heeft goed werk afgeleverd. Strak, stoer en evenwichtig. Het ‘cradle-to-cradle-principe’ sluit ook naadloos aan bij de activiteit van deze tak van Waternet. Het gebouw is namelijk de thuishaven van de bagger- en drijfvuil-visboten. Hier werken de enige vissers die beet hebben als ze een stuk wrakhout in hun netten ophijsen.

Maar de grootste verrassing is de boot met dagverse vangst. Dit kan alleen maar gevangen zijn in de Amsterdamse grachten. Een berg van tientallen, misschien wel honderden, fietskadavers in een diepe schuit. Geen fietsenmaker die daar nog iets aan redden kan. Een wonderlijk schouwspel is het, zo’n boot vol dode fietsen. Misschien dat een handige architect er nog iets mee kan?

 Bas Kok

Reacties


ilovenoord