In memoriam: Berend Seinen

Afgelopen maandag is na een kort, maar hevig ziekbed Berend Seinen overleden, op 64-jarige leeftijd. Ik leerde hem vijftien jaar geleden kennen toen ik hem moest interviewen over de heemtuin van Het Schouw. Samen met een groep vrijwilligers had de natuur- en milieu-educatief medewerker deze groene postzegel in de stad omgetoverd tot een klein paradijs. Meteen werd duidelijk met hoeveel passie ‘Beer’ zijn vak uitoefende. “Je kunt zelfs zeggen dat deze tuin een afspiegeling van mezelf is geworden, met open én gesloten stukken. Ik heb zeer de neiging om de tuin te beschermen tegen de ‘boze buitenwereld’.”

In de jaren daarna kwam ik Berend overal in Amsterdam-Noord tegen. Als enthousiaste gids tijdens de jaarlijkse lentewandeling van de Biënkorf (“luister: een tjiftjaf!”), als vrijwillige tuinman van een groenstrook achter de Nieuwendammerdijk en vooral als inspirerende leraar. In de 28 jaar dat hij bij het stadsdeel werkte, heeft Berend duizenden kinderen uit Amsterdam-Noord de liefde voor de natuur in de stad bijgebracht.

Allebei werkten we de afgelopen maanden mee aan het boek over honderd jaar Vliegenbos, dat eind mei uitkomt. Ondanks zijn ziekte heeft Berend met hulp van zijn vrouw Thea zijn hoofdstuk over de natuur in het bos toch nog voltooid.Hij beschrijft daarin onder meer een boswandeling met een groep kleuters van Het Wespennest: “Even later horen we de roep van de grote bonte specht. We gaan in een kring op de grond zitten. Ik zeg de kinderen heel stil te zijn, zodat de specht ons niet ontdekt. Ineens landt de specht in de boom, vlakbij het holletje in de stam.Hij kijkt om zich heen en verdwijnt naar binnen. Even later steekt de specht zijn kop naar buiten alsof hij uit het raam kijkt en luid roepend vliegt hij weg. […] De kinderen vinden het geweldig. Dit vergeten ze nooit meer.”

Ik ben blij dat ik Berend gekend heb, maar vind het vreselijk dat iemand met zoveel levenslust nu niet meer bij ons is. Ik zal nog vaak aan ‘Beer’ denken en wens zijn naasten veel sterkte toe met het dragen van dit grote verlies.

Foto NME-activiteit: Emiel van Lint

Portret Berend Seinen: Vincent de Vries/Noord-Amsterdams Nieuwsblad

Reacties


16 Comments on this post

  1. Och die Berend, wat een gemis word dat! Berend was zo een mooie man, altijd positief en educatief. Er zal een groot gemis gevoeld worden in noord, er zijn maar weinig mensen met zo’n inzet!

    Hopende dat hij rust heeft en dat zijn nabestaanden vrede kunnnen vinden met dit gemis!

    Astrid /
  2. Wat enorm verdrietig,zo geinspireerd en bevlogen komt maar zelden voor .Veel sterkte voor degenen die hem te vroeg moeten missen.

    Annelies /
  3. Zachtjes vloekend lees ik dit bericht. Verdomme Beer! Als docent Natuurtalenten heb ik nog met hem samengewerkt. Een geweldige vraagbaak en bron van humor.

    Als er een hemel is… voor hem een met tjiftjafs en spechten!

    Wilma van den Akker /
  4. Beer&Thea. Dit als een in gedachte bericht. Meer dan 30 jaar geleden hielp je op de Kadoelenweg in A’dam-Noord mee met het bepalen/weghalen van overwoekerend onkruit in onze tuin. Tja 7blad, brandnetels,klimop etc. want wij wisten dat toen als stadsmensen gewoon niet.
    Lang geleden maar niet vergeten.
    Slaap zacht en hopelijk tussen veel wilde bloemen.
    Yvon&Harry

    harry&yvon /
  5. Met Berend wandelen, samen met een groep kleuters, was altijd een feest. Je kwam altijd wat spannends tegen. Een troep mussen die een kauwtje wegjagen. Gaatjes in de grond waar wormen wonen of die specht die zijn jongen voert. Ik was erbij. Alle kleuters stil. Of juist gek springend, samen met Berend. 64 is veel te vroeg voor zo’n kanjer.

    Brigitte Sluiter /
  6. Berend. We kenden hem al ruim veertig jaar. We waren pas in Noord komen wonen. De buurt moest nog worden opgebouwd. Daar was Buurthuis het Zwanenmeer voor. Veel mooier dan nu. En Berend en Thea woonden in de buurt. We kregen een plaats in de vriendenkring, tussen de bloemen en vogels. Berend leerde ons de bloemen kennen. Bracht regelmatig een plantje voor de tuin langs en roeide ons door de sloten naar de Ransdorper Die. Achter Het Schouw legde hij een heemtuin aan met beschermde planten, zoals de zwanenbloem.
    Die tijd van vroeger, toen we nog jong en mooi waren, vergleed langzaam. Berend bleef in het groen. Toen de Vrienden van het Noorderpark was opgericht, kwam hij vriendelijk en deskundig uitleg geven, ons rondleiden op dat stukje land op de plek waar Schellingwouderdijk en Durgerdammerdijk in elkaar overgaan. Het moest een veenmoeras worden, zoals ooit in deze streken. Met ringslangen en andere beesten, veel andere beesten.
    Nou is Berend dood. Kunnen we dat stukje land niet het Berend Seinenbos
    noemen? Ter herinnering en ter aanmoediging van toekomstige natuurliefhebbers?
    Berend, rust zacht. Thea, sterkte en hou je haaks!
    Henk Ras.

    Henk Ras /
  7. Rust zacht lieve Berend, heel veel sterkte Thea en familie en vrienden.

    Janice /
  8. Verdorie lieve Beer. Wonen we net weer in Noord, waar jullie me als baby al kenden….. Vlakbij het Vliegenbos…. Ben jij er niet meer. Ik mis je en ben je zo dankbaar voor alles wat je met ons gedeeld hebt. Jouw energie en positiviteit en liefde voor de natuur is uniek. Blij dat je zo dichtbij ons stond.

    Meike /
  9. Beer je zult niet gauw vergeten worden,je was de super BEER!!!!!!!!!!!!!!!!!

    martha /
  10. You will be greatly missed!
    Liefs Mariana

    Mariana /
  11. bomeberend we zullen je missen

    sabrina /
  12. Lieve BEER,
    Bronja en ik kennen jou en Thea al meer dan 40 jaar. Ik geloof niet in hemel of hiernamaals, en jij ook niet. En ik heb je pas geleden nog verteld dat mensen blijven leven zolang er over ze gesproken wordt, zolang hun namen worden genoemd. Vandaar dat 6 jaar geleden en ook vorig jaar de 102.000 namen van vermoorde Joodse Nederlandse medeburgers en Roma en Sinti non-stop achter elkaar zijn genoemd, dag en nacht, meer dan 4 etmalen lang. En dan wordt er bij gezegd: Zo lang de namen genoemd worden, worden ze niet vergeten; vergeten worden ze niet en nooit zullen ze vergeten worden. Dat geldt ook voor jou, Beer! We zullen je naam steeds weer noemen en je niet vergeten.
    Theo

    En dan nog twee “zakelijke opmerkingen”:
    Henk Ras schrijft: Nou is Berend dood. Kunnen we dat stukje land niet het Berend Seinenbos noemen? Ter herinnering en ter aanmoediging van toekomstige natuurliefhebbers? Dat lijkt me een geweldig idee. Kunnen we je daarbij helpen/steunen, Henk?

    Jeroen Kleine schrijft: Allebei werkten we de afgelopen maanden mee aan het boek over honderd jaar Vliegenbos, dat eind mei uitkomt. Beste Jeroen: er komt hopelijk toch wel een uitgebreid In Memoriam over Berend Seinen in dat boek over 100 jaar Vliegenbos !!

    THeo /
  13. Wat waren de natuur wandelingen met ‘meester Beer” altijd een feest voor de kinderen [en voor ons]Bedankt Berend

    Carla /
  14. Plotseling hoorde ik dat je overleden was, in de koffiekamer op school tussen de middag. Ongeloof en machteloos verdriet!
    Telkens weer duikt je naam op. Laatst schoonde ik mijn telefoon op en kwam ik een smsgesprek van ons tegen, de tranen schoten er weer in.
    Van de week weer in een van de Noordkrantjes, nu weer hier op ilovenoord, waar ik toevallig op terecht kom.
    Heel Noord is in de ban van jouw veel te vroege dood. Gelukkig merk ik dat je nog steeds leeft onder heel veel mensen hier in Noord.
    Het is onbegrijpelijk…….,

    Groet,
    vrouwtje blauwe.

    Nelleke Pieterse /
  15. Beste mensen.
    Van een groeiend aantal mensen krijg ik bericht dat het idee om het landje
    tussen Schellingwouderdijk en Durgerdammerdijk het Berend Seinenbos te gaan noemen ondersteuning vindt. Ook Thea, de vrouw van Berend, vindt het een goed plan.
    De ambtenaar van het Stadsdeel aan wie ik gevraagd heb hoe dat aangepakt moest worden, berichtte me binnen 24 uur, dat er een verzoek aan het Stadsdeelbestuur gericht moet worden. Dat ga ik dus doen.
    Ik houd jullie op de hoogte.
    Henk Ras, hjcras@gmail.com, 06 3097 5602.

    Henk Ras /
  16. Na ruim veertig jaar elkaar uit het oog verloren, lees ik vandaag dat Berend is overleden. Mijn jeugdvriend uit de jaren zestig. Geschokt ben ik, maar ik ben te laat. Thea, ook wij hebben elkaar veertig jaar niet meer gezien. Ik wens je heel veel sterkte. Rob.

    Rob Poldner /

Reacties zijn gesloten.

ilovenoord