De roep van de kikker

Ik sta voor mijn huis te kijken hoe de laatste zonnestralen plaatsmaken voor de eerste sterren. Ineens hoor ik weer dat magische geluid. Het geluid dat ik elk voorjaar hoor.Meestal luister ik niet echt, maar vandaag raakt het me meer dan anders. Ik besluit om op zoek te gaan naar de bron en loop in de richting van de witte boogbrug. De brug met de hoge bogen ligt aan het begin van mijn straat. Sommigen noemen het bouwwerk een planologische vergissing, maar ik vind dat de brug een rauwe schoonheid in zich heeft. Je moet het willen zien, denk ik.

Hoe dichter ik bij de brug kom, hoe harder het geluid. Eindeloos vaak ben ik over de brug gereden, maar vandaag sta ik er voor het eerst even stil. Ik negeer de lieflijke melodie van de merel en kijk over de reling. In het water onder de brug wordt het maanlicht weerkaatst door de ogen van honderden kikkers, die brullen of hun leven ervan afhangt – en goed beschouwd is dat ook zo. Voor het eerst zie ik de uitbundige bomen en struiken rondom het stille water, het riet dat zachtjes wuift in de avondwind. De kikkers hebben me de weg gewezen naar een nieuw paradijs. En ik heb eindelijk geluisterd.

Reacties


ilovenoord