Made in 1023! De Oranjewerf

Ik rijd een stuk van een veel te lang geleden hardloop-rondje, in een groene hoek achterin Nieuwendam en plots duikt het hek van de Oranjewerf op. Als een toegangspoort tot de wereld van de scheepsreparatie. Hier moet ik zijn. Op de Oranjewerf.

De geur van staal, ijzer, zout en zee. In combinatie met (kei)harde wind. Ik word er altijd een beetje, hoe zal ik het in hemelsnaam fatsoenlijk zeggen… Laat ik het zo zeggen, ik houd ervan! Dat krijg je ervan, als dochter van een instrumentmaker. En, niet onbelangrijk, dat mijn eerste echte verkering een scheepslasser was, zal waarschijnlijk een rolletje spelen. Hij was degene die me meenam op de Grote Vaart, als ‘vrouw – van’, twee weken aan boord.

Reparatie aan Splijtbak

Fabriekshallen en loodsen vol stoere machines vind ik ook fijn. Daar waar het lijkt alsof de tijd compleet stil heeft gestaan sinds de jaren ’50. Maar ook daar, waar er keihard gewerkt wordt in het hier en nu. Maar dan zonder fancy cappucinootjes en al helemaal zonder glimmende zacht snorrende notebookjes. Hier. Wordt. Gewerkt.

Op deze plek zie je met je eigen ogen waar het om draaide in Noord. Ik denk weer aan mijn toevallige ontmoeting met Ali Dağ (hij was de man op de foto van het affiche, hij was de Turkse heer met zonnebril op de pont) en zijn vrouw vorige week. Na een voorstelling in het kader van Turkse Pioniers. Dat zijn echte mannen die echt werk verrichtten. En die zijn er nog steeds…

We worden rondgeleid op een drukke zaterdag. Er wordt gewerkt aan een grote klus. Vanuit het kantoor, met waanzinnig oldschool kloksysteem, lopen we via de zogenaamde ijzertuin over de werf. Langs de zijhelling, waar iemand bezig is met herstel van een zogenaamde splijtbak. Er wordt 40.000 staal vervangen. En we lopen zo door naar het, wat mij betreft, hoogtepunt: het droogdok. In het droogdok ligt een imposant schip, de Union Manta.

Achtersteven Union Manta

In het dok ligt een giant sleepboot, rustend op houten steunen die er wel heel klein uitzien in verhouding tot de varende reus. Er worden verschillende reparaties en herstelwerkzaamheden uitgevoerd. Het schip torent hoog uit in het dok als een figuur uit een Pink Floyd voorstelling. Licht onwennig op het droge, alsof je gymt in je onderbroek. Ietsje kwetsbaar, zo zonder haar ene schroef. Maar ze is ook weerbarstig en groots op dit grote veilige dok, met alle ruimte voor de aandacht, die de sleepboot uit België verdient. Om na afronding van de werkzaamheden weer opgepoetst en fier voort te gaan.

Doorkijkje...

Ter gelegenheid van het 60-jarig jubileum is een jubileumboek uitgegeven. Getiteld ‘60 jaar scheepsreparatie in Amsterdam-Noord’. Mocht je liefhebber zijn, interesse hebben of misschien iemand kennen die werkt of gewerkt heeft bij de Oranjewerf? Dan kun je op het ilovenoord headquarter in Museum de Noord een exemplaar van het jubileumboek ophalen, hij wordt je aangeboden door de Oranjewerf!

Voorzijde Union Manta

Foto’s: Jurriaan van Heese

Reacties


7 Comments on this post

  1. Het is weer een fantastisch en leerzaam verhaal met mooie foto’s

    Ida de Groot /
  2. Het verbaast me elke keer weer hoe pakkend je schrijft

    Loes Pals-de Groot /
  3. Mooi stuk Suzanne. Prachtig.

    marcia /
  4. Leuk stuk en mooie foto’s! Ik heb Tibor nog proberen te ontdekken..:)

    Klaas /
  5. Ik ruik roest, warm staal en voel grit op m’n tanden als ik dit lees. Verukkelijk

    Nancy Wiltink /
  6. Dank! Allemaal! … voor de fijne reacties, het wás écht een bijzondere plek om van dichtbij te bekijken. En, eh… Klaas, Tibor staat ergens op een foto te bellen 😉

    Suzanne /

Reacties zijn gesloten.

ilovenoord