De pont naar Baku-Noord

Vandaag neem ik de pont naar Baku-Noord. Ik slenter door de oude stad en sta even stil bij het paleis van de sjeik, een indrukwekkend bouwwerk uit lang vervlogen tijden. In de smalle straatjes hebben de tapijtverkopers hun waar gewoon op straat uitgerold. “For you, special price!” Het stof krijg je er gratis bij. Uit de haven komt de geur van dieselolie. De pont is blauw met wit. Mijn hart gaat sneller kloppen en ik ga aan boord. Traag volgt de pont het ritme van de kabbelende golven.

Het meisje bij de reling draagt een rok van groene zijde. Ze draait zich om en lacht naar me. Een zwoele bries beroert haar donkere lokken. Een zilvermeeuw wordt gevangen door het zonlicht. Ik zie de Maagdentoren op de oever steeds kleiner worden. Volgens de legende stortte zich ooit een prinses van de toren omdat ze van haar vader niet met haar geliefde mocht trouwen. Het meisje lacht nog steeds naar me en ik lach terug. Morgen ga ik naar huis, zeg ik. Terug naar Noord. Mijn Noord. Maar vandaag nog even niet.

(Foto Baku: Willemien Los)

Reacties


ilovenoord