Portret van een Noorderling – Netty uit de Latherusbuurt

Hoewel ik mijzelf trots een Noorderling noem, weet ik eigenlijk geen barst van de buurt, behalve dan van een aantal festivals en nieuwe restaurantjes. Om  meer te weten te komen van de geschiedenis van de buurt en de bewoners,  besluit ik eens langs te gaan bij mijn voormalig buurvrouw uit de Latherusbuurt.

Netty

Op maandagavond sta ik voor haar deur. Dokter Oz neemt ze wel op dan, want er is heel wat te vertellen over haar leven in Noord, waar ze al ruim 40 jaar woont. Netty verhuisde op haar 25e met haar man en twee kinderen vanuit Purmerend naar Amsterdam Noord. Purmerend, waar ze indertijd noodgedwongen naar toe moest, was voor haar veel te kak. De verhuizing naar Noord bleek een gouden greep. Over de vraag wat haar mooiste plek in Noord is hoeft ze dan ook niet lang na te denken. ‘Hier, mijn huisje, is al 40 jaar het mooiste stekje wat er is’.

‘Ik ben niet zo verplaatsbaar’ vervolgt Netty, terwijl ze een slok rooibosthee neemt. Goed voor het slapen gaan, volgens Dokter Oz. ‘Toen ik hier 40 jaar geleden kwam was ik de jongste, nu ben ik de oudste bewoner van dit blok. Alles herhaalt zich weer met een nieuwe generatie’. Het winkelaanbod is wel wat schaarser en met bijvoorbeeld belwinkels heeft ze niet zo veel. De nieuwkomers lijken minder te geven om het behoud van de buurt. ‘Te weinig tijd, of ze wonen er te kort’.

Zelf heeft Netty zich, samen met andere buurtbewoners, in ‘het Klankbord’ stevig ingezet voor behoud van de Latherusbuurt. Zo werd er bij Ymere overleg afgedwongen over de kleur tegels, het type hekwerk en de hagen om de tuintjes bij de renovaties. Netty hield de documentatie nauwkeurig bij. Zo was er onderling afgesproken dat droogrekken aan de balkonnetjes verboden waren, maar deze werden later toch weer in de buurt gesignaleerd.

In de hoogtijdagen bestond het Klankbord uit 14 man.  Bij gebrek aan belangstelling is het Klankbord een aantal jaren geleden, met toen nog 3 leden, opgeheven. Netty betreurt het dat de advertenties voor nieuwe leden geen respons opleverden. Nu  verandert de buurt zonder dat er grip op is.

De rode kater, Elvis

Voor Netty bleek het Klankbord destijds ook een mooie manier te zijn om weer onder de mensen te komen. Na het overlijden van haar man in 1996 stortte haar wereld in. Niet alleen het Klankbord maar ook de komst van twee nieuwe huisdieren hebben haar enorm gesteund.  De rode kater, Elvis, is hoogsensitief te noemen. Volgens Netty  ‘lezen en schrijven ze met elkaar’. Maar bij binnenkomst vanavond miste ik meteen het vrolijke gekwispel van de andere bijzondere huisgenoot,de hond Lucky. Waar is ze?

De Urn van Lucky

Netty wijst naar de urn boven de deur. Ik vreesde het al. Lucky had al twee darmoperaties ondergaan.  De laatste jaren had Netty eigen manieren gevonden om de darmen van het beestje te ontzien.  Zo vond ze uit dat een dieet van yacult, havermoutpap met sla, aangevuld met komkommers, kippenbouillon en dr. vogelkorrels genoeg was om het beestje te laten poepen. Van de kippenbouillon heeft ze nog 12 pakjes staan, want ze heeft zo  haar adresjes op de Mosveld-markt waar ze in de aanbieding bulkverpakkingen kan kopen.

Lucky was overgenomen van een homostel in Amsterdam Zuid. Omdat haar man altijd naar Schotland had willen gaan, ging haar voorkeur uit naar een Schotse Terriër. ‘Daar ging ik, op mijn nette kousen, want ik ging tenslotte wel naar Zuid.  Maar hoe zoek je nou jouw hond uit vanuit een groot puppy nest?’  Lucky was de hond die toen ze haar optilde twee keer heel diep zuchtte van verlichting. Geen twijfel. Dit werd hem.

Het gemis van Lucky is enorm ...

Het gemis van Lucky is enorm, maar brengt toch ook wat verlichting. De hele dag was zo ingedeeld dat Lucky op tijd at en zijn behoeftes kon doen. Nu zij er niet meer is kon Netty ook weer een keer naar het buitenland. Dat was sinds 1985, toen zij en haar man een gratis tweedaags reisje naar Parijs kregen aangeboden, nog niet weer gebeurd. Afgelopen zomer heeft ze in Hongarije een souvenir gekocht met de afbeelding van een Schotse Terriër, een mooie aanvulling op haar verzameling beeldjes van hondjes.

Netty heeft mij Noord leren waarderen. Waar anders heb je nu nog een regelmatig praatje met je buurvrouw? Waar houdt je buurvrouw nu nog je huisje in de gaten als je een paar dagen weg bent? Met mijn blauwe jas en regelmatige afwezigheid heeft ze wel eens gedacht dat ik bij de KLM werkte. Toen ik dat wist, spraken we af dat ik een briefje in haar bus deed als ik wat langer van huis weg zou gaan. Een goede buuf is beter, en zo veel leuker dan een verre vriend.

Kent u ook een Noorderling die ons meer kan vertellen dan de evenementen op het NDSM en het Tolhuistuin? Ik ontvang graag tips!

Reacties


ilovenoord