Huis aan de bosrand

Deze week verkoop ik mijn huis. De afgelopen dagen word ik soms ineens overvallen door gelukkig vooral goede herinneringen. De geboorte van mijn jongste dochter, in de kamer waar ze nu nog steeds slaapt. Het aansnijden van de bruidstaart, op een onwaarschijnlijk mooie septemberdag. De ooievaar die dagenlang overwoog om te gaan nestelen op de schoorsteen aan de overkant van de straat – en de macht van zijn uitgestrekte vleugels toen hij besloten had zijn reis te vervolgen. Na vijftien jaar dralen kies ook ik een nieuwe bestemming, weemoedig maar ook dankbaar.

Het huis staat aan de rand van misschien wel het kleinste bos van Amsterdam-Noord, een smalle strook groen langs het water van de Schellingwouderbreek, met prachtige hoge bomen. Dat bos zal ik misschien nog wel het meeste missen. Eind januari draag ik de sleutel over aan de nieuwe bewoners, een gezin met drie kinderen uit de Watergraafsmeer. Ik zal ze alles vertellen over de geheimen van het bos, de egel die rond middernacht vaak even komt rondscharrelen in de tuin en het ijs van de Breek, dat fluisterend kraakt als je er overheen schaatst. Je kunt mij wel uit het bos halen, maar het bos niet uit mij.

Reacties


1 Comments on this post

  1. Dag overbuurman! We zullen van het minibos en de Breek blijven genieten. Ook een beetje namens jullie. Veel geluk op een andere plek (in Noord?).

    Jolanda /

Reacties zijn gesloten.

ilovenoord