Berlijnse muur van Noord viel bij Wilhelmina Dok

iloveNoord-redacteur Bas Kok is terugverhuisd naar ‘zijn’ Amsterdam Noord. In twaalf jaar is het Noord-sentiment drastisch veranderd, constateert hij.

De zomer van 2000 was mijn laatste op het IJplein. Tijdens een afscheidswandelingetje door de buurt, passeerde ik het modernistische horecapaviljoen van pizzeria Riva del Mare (voorheen De Steenuil). Het goor witte gebouwtje werd vaal oranje geverfd met daarop zwarte letters: Wilhelmina Dok. “Oranje?” informeerde ik nieuwsgierig bij de schilder. “Een foutje,” klonk het met een zuur gezicht. “Ze zeiden dat ’t Toscaans rood was, ik vrees dat we het straks opnieuw moeten verven.” Binnen inspecteerde ik de lunchkaart. Broodjes die vier keer zo duur waren als bij de verderop gelegen pont-kiosk Broodje Y. Mijn waarschuwende vinger kon ik nog maar net in toom houden. Dit was al te laat. Diep medelijden met deze optimistische onderneming die klaarblijkelijk dacht dat je dure ciabiatta’s met geitenkaas, honing en walnoten kunt verkopen aan de Noordwal. Een fatsoenlijk restaurant in Noord: uitgesloten. De mislukte verfbeurt zou de eerste tegenvaller worden in een lange reeks. Als Noordkenner wist ik: over een krap jaartje is Wilhelmina Dok – best een aardige naam trouwens – failliet.

Ik groeide op in het ‘Ik-verveel-me-zo-Noord’ van Drukwerk. In het ‘Siberië-van-Amsterdam’ van Jan Donkers. Goedbedoelde uitingen die Noord bepaald niet in het zonnetje zetten. Maar natuurlijk raakten ze een snaar. Zelf vond ik de vergelijking met Berlijn treffender. Oost-Berlijn wel te verstaan. Van vóór de val van de muur… Aan deze kant van de IJ-muur kon niets en mocht niets, iedereen die leuk was wilde er alleen maar wegvluchten. Vertelde je medestudenten dat je in Noord woonde, dan was de reactie steevast: gadverdamme, wat verschrikkelijk!  Het kwam niet in ze op dat Noord ook leuke kanten had.

Maar ik heb altijd van Noord gehouden. De ruimte, de weidsheid, het groen, de jaren-twintig-dorpen. En natuurlijk het IJ,  al was dat goeddeels afgesperd door een strenge industriewand.

Bovenal is Noord waar ik vandaan kom. Maar toen een woningbouwproject me richting Amsterdam Oost dreef, vond ik het wel fijn om eens een tijdje niet tegen de klippen op uit te leggen waarom Noord niet geschamperd hoort te worden.

Ik was amper vertrokken, toen iemand vroeg of ik “daar bij dat leuke restaurant aan het IJ woonde”. En in de loop van dat jaar herhaalde zich dat. Wilhelmina-Dok ging niet failliet, maar werd de eerste horeca-hit aan het IJ. Na een aanvaring door een cruiseschip werd het gebouwtje hersteld, vaal oranje werd knaloranje.

De rest is recente geschiedenis. De restaurants aan het IJ zijn in de hele stad bekend, EYE en NDSM zijn tot buiten de landsgrenzen bekend. Sinds ik hier een huis kocht, is de reactie steevast: wat leuk, Noord gaat ’t helemaal worden! Ja, het Noord-sentiment is in die twaalf jaar een ietsepietsie veranderd.

Ben weer terug, maar dus niet ‘back in the USSR’ …

Reacties


1 Comments on this post

  1. Bas! Wat een heerlijk artikel. Veel dank. Dat kon het Dok wel gebruiken. Inderdaad: het begon bij Wilhelmina-Dok. Afgelopen jaar hebben we geëxperimenteerd met zelfbediening. Dat is geen succes geworden. Daarom zijn we sinds een paar maanden weer Wilhelmina-Dok oude stijl. Met lekker eten, vriendelijke bediening op de mooiste locatie aan (op) het water. Iedereen welkom!
    Bart Lubbers

    Bart Lubbers /

Reacties zijn gesloten.

ilovenoord