Kopstukken

Lieve Bas,

Heb je het gehoord, dat Diederik Samsom zaterdag naar de Van der Pek buurt komt om met ons te praten? Hij gaat lekker een hapje eten met de dames van de Vrouwenbazaar, en wil praten met ons allemaal. Over wat er leeft in Noord, en dan vooral in jouw achtertuintje, de Van der Pekbuurt. Gezellig he? Misschien kun je hem ook wel vragen of hij je schaats/atletiekbaan wil komen openen?

We hebben trouwens al een Prominent Voormalig PVDA-kopstuk in ons midden natuurlijk. Die woont bij mij om de hoek, wist je dat? Vroeger, toen hij nog in Den Haag werkte werd hij elke dag opgehaald door zijn chauffeur (ook al zag je hem ook wel eens gevolgd door cameraploegen de pont beklimmen met zijn fiets). Beetje narrig mannetje was dat, die chauffeur. Hij parkeerde altijd recht voor de deur van meneer Bos. Best logisch zou je zeggen. Ja. Maar ook een beetje onhandig. Want als ik dan met de fiets wilde passeren, moest ik wachten of door het weiland. Want rechts op de stoep stond de bakfiets van mevrouw Bos en links van de grote dienstauto stonden geparkeerde auto’s. En als ik dan de chauffeur lief vroeg of hij twee meter kon doorrijden zodat ik kon passeren, zei hij steevast: “Nee, ik wacht op meneer Bos.”

Dus had ik voldoende tijd om het huishouden Bos eens gade te slaan. Terwijl ik wachtte tot meneer Bos zijn kinderen allemaal gedag geknuffeld had en liefdevol in zijn jas werd gehesen door mevrouw Bos, bekeek ik de kindertjes of gluurde ik eens schalks Huize Bos in. En aan dat huis viel me uiteindelijk één ding op waardoor ik dacht: “Meneer Bos is echt PVDA. Meneer Bos is net als jij en ik.”

Ik denk namelijk altijd dat Kopstukken geen echte mensen zijn. Dat zij ver verheven boven het gepeupel nooit twee verschillende sokken dragen, nooit hun nek breken over niet-opgeruimde autootjes en nooit snotjes uit hun neus hebben hangen. En de eerste aanblik van de Familie Bos deed mij vermoeden dat ik gelijk had. Lieve zoete kindertjes, niet gillend en krijsend, geen knopen in hun haar en pindakaas op hun kin. Een knappe mevrouw Bos, een mooi huis en een hippe bakfiets op de stoep. En meneer Bos had geen snotje uit zijn neus en ook geen jas vol kattenhaar. Tot mijn blik bleef hangen op de vensterbank van meneer Bos. De vensterbank van meneer Bos heeft een grote opstaande rand. Zo wordt het wat moeilijker om het huis in te kijken. Maar het geeft wel een ander leuk inkijkje. Door die rand is de vensterbank een beetje de dode hoek van Huize Bos geworden. Waar achteloos dingen worden neergemikt die even aan de kant moeten. Afgekloven knuffelbeestjes, een plastic zak, en lege fles of een boekje. Geen keurige vensterbank met een gezellig plantje, of drie gestyleerde potten met een bamboetak. Toen ik die vensterbank een tijdje in de gaten hield dacht ik: “Meneer Bos begrijpt ons wel, jou en mij. Met onze dagelijkse beslommeringen. Want meneer Bos heeft  een vensterbank.”

Dus ik heb er alle vertrouwen in dat Diederik zaterdag heel gezellig met iedereen gaat praten. En dat hij écht luistert naar de Van der Pekkers. Omdat ik denk dat Diederik ook zo’n vensterbank heeft.

….

Lieve Bus,

Jemig de pemig Bus, heb jij de opstaande randjes van meneer Bos lopen te bestuderen?! Wil ik dit weten, Bus? Wilt mevrouw Bos dit weten? En ik weet niet of meneer Bos jou en mij (daardoor) nou beter begrijpt: jouw huis hangt met elastiekjes aan elkaar en bij ons in Overhoeks is alles zo clean en weggemoffeld dat je bijna weer verlangt naar tv-schotels op balkons en dubbel geparkeerde auto’s voor je deur.

Weet je wie eigenlijk de echte Kopstukken zijn van onze Noordse maatschappij? De burgers zelf! Wij Bus, jij en ik. Onze buren. En die van hen. De buurt in zijn geheel. Zij maken en beheersen de omgeving waarin we leven. Ons stadsdeel begrijpt dat. Onder ’t mom: “Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet” is er een projectgroep Toekomstvisie 2030 opgericht met de bijzonder aardige Tina Evers als projectleidster. Tina was vroeger een hele goede DJ op hele leuke feestjes, maar daar een andere keer meer over. Nu leidt ze dit platform waarin ze samen met haar teams ideeën en tips van ons burgers inzamelt en daar concept-scenario’s voor schrijft waarover wij dan weer over mogen meepraten en instemmen. Te gek toch?! Als ik maar lang genoeg lobby bij de afdelingen Ontspanning en Recreëren voor een proeftuin, sport- en schaatsbaan en bij Ondernemen en Werken voor flexplekken op ons braakliggende terreintje Van der Pek/Overhoeks, dan … ja dan.. dan schaats ik op een dag met Tina dus rondjes in mijn achtertuin…

Of zwieren we als jaren 20 Pariesiennes arm in arm door de tuinen van de Tolhuis, want ze willen toch echt in september de voormalige Shell-kantine opengooien en daarmee de hele Tolhuistuin volledig en voorgoed “in handen” van de burgerbevolking leggen: “In Them We Trust” luidt het credo, een concept wat uit Engeland is over komen waaien. Hier noemen ze het: Trust Noord, een platform waarbij burgers samen met hun sociale netwerk, de vermogens aanboren die hen in staat stellen om verandering in gang te brengen en in hun levens vooruitgang te boeken.

Kortom Bus, je kunt wel achter je vensterbankie gaan zitten klagen over wat er wel en allemaal niet gebeurt, maar in ons Noord kun je met een goed idee, een goed verhaal of een inspirerend product, gewoon aan de bak!

PS: Pas je op dit weekend, de dooi gaat aanvallen! Plus 4, altijd verradelijk.

Reacties


ilovenoord