Wonend in een Elastiekjeshuis

Lieve Bas,

Heb je het gezien? Mijn euforische twitterbericht? Dat ik TIEN KILOMETER heb gerend? Als een ware Nelli Cooman (maar dan net ietsjes langzamer) ploegde ik door Waterland,  zweet op m’n neus en grijns om mijn lippen. Met her en der een vloek in de kiem gesmoord, liep Bus haar 10K-record (ja, dat rijmt).

Toen ik gisteren van mijn rondje rennen terugkwam en langs de Breek rende, wist ik het ineens zeker: Bus gaat niet verhuizen. Al tijden loop ik te klagen dat mijn huis te klein is, van elastiekjes aan elkaar hangt en de Woningbouwvereniging-wiens-naam-ik-niet-zal-noemen niets opknapt. En dat ik dus iets nieuws moet. Iets groots en fatsoenlijk onderhouden. Tot gisteren dus. Ik rende langs de Breek en dacht ineens: Ik ga nooit meer weg hier! Nooit! Wie heeft er nou een mini-meertje en een mini-bos voor de deur, Bas? En wie wordt er nou dagelijks wakker van de vogeltjes uit dat mini-bos? (Wel erg jammer dat er in dat bos een vogeltje woont dat feilloos mijn wekker kan imiteren en me regelmatig om zes uur wakker fluit.) Nou goed. Ik heb er een foto van gemaakt. Ik liep naar huis, keek over de Breek en bedacht: Bus blijft. Dan maar een klein elastiekjeshuis.

Ik moet wel dagelijks de belagers van mijn lijf slaan hier. Elke dag als ik langs de Breek loop, komen ze weer met z’n allen achter me aan gerend. Nou ja, gewaggeld. Want ze eten teveel. Snaterend komen ze achter me aan en versperren de weg, tot het angstzweet op mijn voorhoofd staat. En dat is allemaal de schuld van Geef vers brood. Ken je ze nog? De graffiti-jongens die heel Noord bespoten met lieve kleine eendjes? Die hebben hier een kudde terror-eenden gekweekt. Met hun verse brood. Ik hoorde pas van een stads-ecoloog dat je eendjes helemaal geen brood moet voeren! Daar sterven ze een vroegtijdge dood van! Je moet eendjes sperziebonen voeren. Ik kan natuurlijk ook een Vinex-jager worden. Alleen, ik ben vegetariër, dat bemoeilijkt de zaak een beetje. Het is vast niet Vinex-jager waardig om een eend om zeep te helpen en die dan niet op te eten. Ik zal Meneer Wateetons eens bellen, dat er in mijn voortuin voor minstens vijftien jaar uitgebreide kerstmenu’s de buurt terroriseert.

Nog een reden om nooit te verhuizen, is dat ik lekker om de hoek woon van mijn nieuwe kantoor en Ilovenoord-HQ in de pastorie op de Nieuwendammerdijk! Wat lekker hè, Bas, onze nieuwe werkplek? Zullen we gezellig samen een tafeltje delen? Kunnen we tussen de middag gezellig met onze bammetjes een wandelingetje maken. En de restjes aan de eendjes voeren.

Lieve Bus,

Denkend aan jouw Waterland

Zie ik Breek-rivieren

Traag door oneindig

laagland gaan.

Rijen ondenkbare

Vetgemeste eenden-dieren

Met hun groen gouden veren

Voor je hardloopschoenen staan.

En in dat geweldige

Mini-meer verzonken

Elastieken huisjes

Verspreid in het Noorderland

Renoveren of slopen

Geknotte torens,

Leegstaande kerken en olmen

In 1 groots verband.

De klucht hangt er laag

En de zon wordt er langzaam

In grijze veelkleurige

Dampen gesmoord

En in alle uithoeken

Wordt de stem van het Water

En het geklater van jouw eenden

Met zijn eeuwige voeders

Gevreesd en Gehoord.

Liefs, Bas

// fotografie Debuski

Reacties


ilovenoord