Mijn nieuwe buurvrouw

In exact negenentachtig stappen kan ik van mijn oude naar mijn nieuwe woning wandelen. Ik heb voor de verhuizing niet eens een bakfiets gehuurd. Anderhalve week geleden ben ik overgegaan, maar het voelt alsof ik er al jaren woon. Dankzij een engel met als levensmotto ‘If you fall I will be there’ heb ik precies gekregen waar ik op hoopte: een knus huis onder de rode dakpannen van Tuindorp Nieuwendam. Aan de eerste spijker die ik in de muur sloeg, heb ik buiten een vogelkastje opgehangen. De koolmezen moeten hier nog vele lentes kunnen broeden.

Mijn nieuwe buurvrouw is op 31 maart honderd geworden. Haar mantelzorger Doris nodigde me uit om die zondagavond even op de koffie te komen. Het grote feest was al voorbij, dus ik had de krasse jarige even voor mezelf. Terwijl Doris mij vol stopte met Indische lekkernijen trakteerde ‘tante Juul’ mij op verhalen over de buurt. Twee dagen na de sleuteloverdracht stuitte ik als schrijver al op een goudmijn.

images

Jarenlang werkte mijn nieuwe buurvrouw als juf en later ‘hoofd’ op de Wognumerschool. Nog steeds komen oud-leerlingen af en toe kijken of hun oude schooljuf er nog is. Eind jaren veertig maakte tante Juul de boottocht van Nederlands IndiĆ« naar Holland en in 1953 (!) kreeg ze dankzij woningruil het huis waar ze nu nog steeds woont. Een van haar mooiste herinneringen uit de beginjaren is dat zij de eerste was in de straat met een televisietoestel. Zelfs op de stoep verdrongen de kinderen zich op woensdagmiddag om via het raam een glimp op te vangen van de eerste jeugdprogramma’s.

Nog steeds spelen de kinderen in ons huizenblokje gewoon op straat. Niet meer met tol en springtouw, maar met skateboards en leren voetbal. Als je de geparkeerde auto’s even wegdenkt, is het net of de tijd in deze buurt al sinds de komst van tante Juul heeft stil gestaan. De honderd zal ik hier zelf misschien niet halen, maar ik ga er zeker mijn best voor doen.

Foto Rob Post en tante Juul: Rob Beense

Reacties


ilovenoord