Die “Authentieke Noorderling” vinden

Je kent dat wel. Zo’n heerlijk moment alleen. In dit geval in de Tolhuistuin, waar ik na een afspraak was blijven zitten.  Terwijl ik rustig een slok van mijn cappuccino nam zag ik hoe een blond meisje -zeg maar: typje artistiek- zuchtend plaatsnam aan de tafel naast me. Wat er uit haar ogen sprak was vooral een melodramatische wanhoop.

“Lieverd, wat is er toch aan de hand?!” Zei ik, want zoveel vrouwelijk verdriet, daar hou je als man niet van.  Een korte wantrouwige blik. En de bediening die haar cappucino neerzette. Genoeg om even te ontdooien kennelijk, want hier ontvouwde zich haar relaas die ik maar even zal samenvatten.

Ze was een stage begonnen, voor haar opleiding, bij een hele hippe club. Wat die precies deden snapte ze ook niet, maar iedereen zei dat ze cool waren en dus had ze, met alle lef die ze in zich had een mega, mega, nee, écht mégagaaf  plan ingediend.  Iets met urban en connected enzo, en dat we van elkaars daken groenten konden eten, maar dan CO2 neutraal.  Ze was totaal afgebrand, maar de foto’s bij haar project vonden ze tof, dus mocht ze beginnen.  En nu moest ze in Noord dus iets doen met de “Authentieke Noorderling”. Bij die laatste woorden verscheen een lichte verstoorde irritatie, een sprankeltje walging in haar ogen.

Die “Authentieke Noorderling” bleek de bron van haar wanhoop. Die hippe club van haar had eerder al heel veel subsidie gekregen om “de Noorderling” en Noord te bestuderen. En dat hadden ze heel gaaf gedaan: ze hadden allemaal Egyptenaren, Palestijnen en Syriers gehaald, en die laten over  Amsterdam Noord. Tof toch?! Die Palestijnen hadden gezien dat Noord eigenlijk net was als Ramalla, superinteressant! Maar die mensen die die subsidies gaven waren geschrokken van de boze reacties van de Noorderlingen zelf.  En dus moest haar club, om subsidies te houden, iets doen met die Noorderlingen.  En haar baas zei dat die in de Van der Pekbuurt woonden.

Ze had overal gezocht, maar ze kon ze niet vinden. Ze had Marokkanen gesproken, Egyptenaren, een Amerikaanse, en een vrouw die uit Diemen kwam. Er waren studenten, kunstenaars, en zelfs een paar kakkers geweest. Maar die echte Noorderling, nee.

Ik had aandachtig geluisterd. En snapte het allemaal wel. En stiekem moest ik lachen. Zou ik haar vertellen dat ik zelf ook een Noorderling was, geboren in het ZAN in 1974, en -weliswaar voorzien van aardappel-in-de-keel- opgegroeid was in de Buiktuin? Maar ik zag aan haar dat de tijd daarvoor nog lang niet rijp was, en de wanhoop te groot. Het slagen van haar hippe stage hing af van die ene vraag of ze “Authentieke Noorderlingen’ te pakken kon krijgen.

authentieke-noorderling-02a

“Kom, pak je spullen” gebood ik, en even later reden we in mijn auto naar het Korthagenhuis. Ik kende daar wel iemand, en even later kon ik het meisje keurig achterlaten tussen de bejaarde dames en heren, driftig schrijvend op haar kladblokje. Tevreden en licht grinnikend reed ik naar huis. En ’s avond kreeg ik een sms-je: “Ha Chris! Supersupersupergaaf dat je me zo geholpen hebt, mn baas is helemaal tevreden! Xxx! Julie”.

Die nacht heb ik heerlijk geslapen ..

Reacties


ilovenoord