Dansen tot de zon opkomt

In de week dat mijn oudste dochter (27) opvallend vaak over kinderen praat, denk ik terug aan ’t Gebouwtje. In dit jongerencafé in Nieuwendam ontdekte ik de dansvloer als mijn natuurlijke habitat. Het was niet meer dan een oude keet achter een hoog schoolgebouw aan het Meerpad, maar vooral in de jaren tachtig was het voor jongeren uit de buurt dé plek om uit te gaan. De ingang bevond zich aan het eind van een smalle steeg, links naast het schoolgebouw, en niet zelden stond in de steeg op vrijdagavond een lange rij wachtenden.

72dbcd61-8f28-c1ed-5dcc-b1432046ab5b

In ’t Gebouwtje dronk ik mijn eerste biertje, zoende ik mijn vriendinnetjes bij de flipperkast en zag ik legendarische optredens van Herman Brood, De Dijk, Jules Deelder en Raymond van ’t Groenewoud. Een enkele keer kreeg ik het aan de stok met jongens van het Blauwe Zand, maar gelukkig liep dat meestal met een sisser af. De avond eindigde vaak met het gooien van glazen in het Grote Die – toen volkomen logisch, achteraf gezien een eigenaardig ritueel. Het jongerencafé en het schoolgebouw maakten uiteindelijk plaats voor nieuwbouw, maar op de bodem van het water herinneren honderden bierglazen aan het bijzondere verleden van deze plek.

amsterdam-meerpad-01-scalex-w950

Waar ’t Gebouwtje een bescheiden onderkomen voor de buurt was, krijgt Noord eind 2015 met Adam een danstempel van internationale allure, met 24-uurs vergunning. Dat is zeker iets om naar uit te kijken. Ik hoop dat Club Hell – in de kelder van de toren – straks laagdrempelig genoeg zal zijn voor jongeren uit Nieuwendam en andere Noordse buurten. Zelf ga ik zeker een keer dansen in Hell tot de zon opkomt – ook als ik tegen die tijd al een kleinkind in mijn armen mag sluiten. Te oud? De duvel is oud.

Reacties


ilovenoord