Fysiek zelfbeheer, deel IV – Advies van buurman Jan

‘Je moet er een sticker op plakken met je rekeningnummer, zodat ze je kunnen sponsoren.’ Buurman Jan wist het goed gemaakt: ik moest mijn fysiek zelfbeheer gaan crowdfunden.

Hij kwam speciaal schuin overgestoken van de overkant van de straat toen hij zag dat ik mijn prullenbak aan het legen was. Vrijwel onmiddellijk begon hij  – wit baardje dat een week niet bijgewerkt was, zwart Man Bijt Hond-petje, rode bodywarmer met het logo van een mij onbekende basisschool – een verhaal waarvan het verband tussen de afzonderlijke episoden me soms ontging. Hij vertelde iets over de Vrouwenbazaar wat nog losjes met het thema afval verbonden was, maar al snel ging het over zijn woning in de Lupinestraat. ‘Ik woon d’r goed hoor. Nog geen driehonderd euro huur. Ja, ze willen me wel in de gerenoveerde woningen in de Van der Pekstraat hebben, maar dan betaal ik zo het dubbele aan die hufters van de woningbouwvereniging. En daar heb ik geen zin in. Daar heb je dan wel vloerverwarming, maar waar ik nu woon, stookt mijn onderbuurvrouw d’r huis ‘s winters lekker warm. Ja, dat scheelt ook lekker in de kosten. Die lui die van daar verderop, van het Leger des Heils, die hebben een uitkering maar ze klagen altijd maar dat ze geld tekort hebben. ‘t Is natuurlijk maar net waar je het aan uitgeeft. Als je elke dag een paar halve liters koopt… Ik kom net van de Dirk van den Broek, daar heb je bijna voor niks een paar verse croissantjes. Plakkie kaas erop en klaar is Kees. En als ik nieuwe kleren nodig heb, dan ga ik gewoon even langs de markt op het Mosveld. Hier’ – hij plukt even aan zijn donkerblauwe polyester sportshirt vol reclames – ‘voor een eurootje gekocht, en dan kan ik weer even vooruit. Ik ben ook jaren dakloos geweest, toen ik in Antwerpen woonde, dus ik weet hoe het is. En ik heb bij de bond gezeten. Werkte ik bij de technische dienst van het ziekenhuis, vijftien jaar geleden. Iedereen rookte daar, terwijl ik astma had. In een ziekenhuis! Ik stond op de gang met mijn puffertje naar adem te snaken, komt mijn baas eraan. “Wat doe jij hier?” “Ik krijg geen lucht.” “Stel je niet aan, naar binnen jij.” Toen ben ik naar de inspectie gegaan, heb ik mooi op alle punten gelijk gekregen. Een paar jaar later werd roken op de werkplek overal in Europa verboden. Vroegen ze aan me: heb jij dat geregeld? Afijn, mooi dat je het doet hoor, met die prullenbak. Jij bent nog jong, ik ben 72. Hoe heet je eigenlijk?’

En daar ging hij weer, terug naar de Lupinestraat met zijn boodschapje van de Dirk. Leuk idee van die crowdfunding, maar niet nodig. Onverwachte ontmoetingen als deze maken het fysiek zelfbeheer onbetaalbaar.

Reacties


ilovenoord