Klein Geluk Op Bus 34

Bus 34, kwart voor zes ’s ochtends. Bij elke halte stapt een gestage stroom ochtendhumeuren in. Chagrijnig zwijgen is de norm. De jonge blonde vrouw met het naambordje gooit zonder een woord het kleingeld voor een kaartje neer. De oude man met het walnoten gezicht keurt de chauffeur geen blik waardig. De vroege 34 van Buikslotermeerplein naar Centraal Station: niet leuk, wel makkelijk.

Naarmate de haltes zich aaneenrijgen valt me echter op dat dit geen gewone bus is, en vooral geen gewone chauffeur. Ik zit op de voorste stoel rechts, schuin achter hem, en kan goed zien dat er iets bijzonders gaande is. De buschauffeur zit te stralen op zijn stoel, en iedereen die instapt krijgt een energiek en vrolijk “Goedemorgen!” van hem.

Meer is het niet.

Maar meer is ook niet nodig. Zijn positieve aanpak heeft effect. Bijna tegen wil en dank beantwoorden sommige instappers zijn ochtendgroet. En wie blijft zwijgen, zoekt zijn zitplaats op met nét dat beetje meer blijheid in de ogen. Zelfs het stelletje dat bij de Sneeuwbalweg op hun elfendertigst al kauwgum kauwend naar de vertrekkende bus sjokt, en opzettelijk te weinig probeert te betalen voor hun kaartjes, krijgt slechts een zacht vermanend woord, vergezeld van een vriendelijke, welhaast vaderlijke glimlach. De chauffeur is een zonnetje van positieve energie, en straalt dwars door de gebruikelijke bewolking op dit uur, in deze bus.

Bij halte Mosplein neem ik een foto voor dag 21 van mijn #100happydays. De chauffeur draait zich half om en vraagt: “Wat doe jij nou?” Even vrees ik dat ik de magie van het moment heb doorbroken, maar zijn toon is vrolijk en nieuwsgierig. Ik trek mijn stoute schoenen aan en leg uit hoe ik de uitdaging ben aangegaan om honderd dagen achtereen elke dag een foto te nemen van iets wat mij gelukkig maakt, en hoe hij daar perfect in past. Hij stamelt lachend iets onverstaanbaars, en rijdt verder.

Als we de IJ-tunnel uit schieten, draait hij zich weer even naar mij en zegt:

“Zal ik je wat vertellen? Nu ben ik er ook helemaal gelukkig van! Ik zat er nog even op te kauwen, wat je zei over die 100 dagen, en op mij werkt het dus ook.”

Zijn woorden veroorzaken een enome grijns op mijn gezicht, die nog breder wordt als ik me realiseer dat deze dag nu al niet meer stuk kan. Soms is geluk zo simpel: een vrolijk goedemorgen van de buschauffeur.

// door Floris Kleijne – www.floriskleijne.nl

 

Reacties


ilovenoord