Een schone Aarde is van levensbelang

Misschien heeft u mij wel eens zien fietsen door Amsterdam-Noord. Ik probeer namelijk op te vallen tijdens het fietsen. Niet zodat mensen míj opmerken, maar vooral zodat het opvalt wat ik tijdens het fietsen dóe. Met mijn gele fiets ruim ik, zonder ervoor af te stappen, zwerfvuil op. Ik wil namelijk graag dat zwerfafval opruimen normaal wordt. Als je weet wat ik weet over zwerfafval is het namelijk abnormaal om het te laten liggen.

Jaja, ik hoor het je denken: ”die hufters die het veroorzaken, moeten hun eigen troep opruimen!” en ”de gemeente moet vaker die troep opruimen, daar betalen we toch belasting voor!”. Met het eerste ben ik het eens, alleen wat kan ik doen om het gedrag van die mensen te veranderen? Niets. Over de gemeente die meer moet opruimen, heb ik een heel andere mening, maar daar wil ik in een volgend blog nog een keer bij stil staan.

De belangrijkste reden om zwerfafval op te ruimen – en niet te laten liggen – is: ervoor zorgen dat de Aarde niet verder vervuild raakt, dit is van levensbelang! Ik kan het weten, mijn eigen afval-opruimde organen hebben het sinds december begeven en om in leven te blijven moet ik dialyseren. Natuurlijk is dat niet leuk, op zijn zachtst gezegd. Maar tegelijk prijs ik me gelukkig dat ik in een tijd leef dat die dialyse-apparaten er zijn.

Onze Aarde heeft geen super geavanceerd dialyse-apparaat, ze heeft wel een organisch apparaat om zichzelf schoon te houden. Het mooie van dit systeem is dat het niets kost, geen geld en zelfs geen moeite. Het probleem is dat dit apparaat het momenteel niet doet, de juiste brandstof is niet voorradig. Dat apparaat heet de mensheid, en de brandstof die nodig is heet kwetsbaarheid; het is een mengsel van moed, liefde en vertrouwen.

Natuurlijk voeren mensen allerlei redenen aan waarom ze geen zwerfafval opruimen:

  • het is vies
  • het is waardeloos
  • ik heb het daar niet neergegooid
  • de vervuiler moet het maar opruimen.
  • ik schaam me om afval op te ruimen
  • ik zie het nooit liggen
  • daar is de gemeente toch voor
  • het heeft geen zin
  • er zijn ergere problemen dan zwerfvuil
  • plastic vergaat toch niet en is niet schadelijk voor het milieu
  • laat werklozen en mensen met een taakstraf dat doen
  • ik betaal er wel belasting voor

Voor ilovenoord zal ik de komende weken (vegetarisch) gehakt maken van al die redenen die mensen aanvoeren om geen zwerfafval op te ruimen. Als in Nederland een kwart van de mensen één keer per dag één stukje zwerfafval zou opruimen, dan zou er al heel snel niets meer liggen. ”Waarom doen we dit dan niet?”, vraag je je misschien af. Ik zou zeggen: vraag het je niet af en begin gewoon.

Peter Smith

 

Benjamin_dWvZ_reparatie-1024x682

Stichting Klean

Peter Smith is oprichter van Stichting Klean (Klagen Loont Echt Absoluut Niet). Hij bouwde van zwerfafval de Wereld van Zwerfvuil, een grote wereldbol die in 2012 in het IJ dreef. Momenteel is Peter bezig met het maken van de Plastic Madonna: een liggende beeld van moeder met kind van 12 meter lang, dat hij wil exposeren op het strand van Rio de Janeiro tijdens de Olympische Spelen van 2016. In het kader daarvan kan hij in Amsterdam-Noord nog negen gratis gastlessen over zwerfafval en de ‘plastic soep’ aan scholen aanbieden. Interesse? Neem contact op met Peter via peter@kleanworldwide.nl

Reacties


ilovenoord