Nowrouz in het Zonnehuis

Nowrouz, het Iraanse nieuwjaar, valt als onze lente begint. Als de dagen langer worden en de zomertijd van start gaat. Daarom is het Zonnehuis de perfecte locatie voor het feest dat stichting Andishe elk jaar organiseert. Afgelopen zaterdag was het weer zo ver: buiten viel de regen over Tuindorp Oostzaan, binnen vierden we de naderende komst van de zon.

Het was weer een spektakel. Binnen de zwart-witte lijst van die prachtige theaterzaal rolde een constant wisselend programma over het podium. De drummer hanteerde met vaste hand het hamerende tempo. De violist zwiepte felle, buigzame melodieën de zaal in. De bliksemsnelle roffelaar aan zijn zijde verdween bijkans achter zijn buitenmodel tamboerijn. Zeven meisjes, zwart en blond, wisselden achter de coulissen razendsnel van kostuum en zwierden dan weer simultaan het podium op voor nog een pirouette uit een van de vele tradities die het Perzische land rijk is. De presentatrice, geheel in het zwart en gezegend met een présence die de Ziggodome nog op zijn knieën had gekregen, joeg het programma er onstuimig doorheen.

Op de vloer krioelde het eerst van de kleine kinderen, bijna allemaal in feestelijk wit gestoken. Ze dansten mee vanaf de eerste roffel, opgewonden en geheel uit de maat. Al snel namen de volwassen dames de dansvloer over. Iraanse vrouwen zijn al eeuwen de mooiste ter wereld, of ze nu 18 zijn of 88, en zeker vanavond, opgedoft tot in het uiterste krulletje van hun golvende kapsel, wilden ze dat weten ook.

Nowrouz in het Zonnehuis is een familiefeest. Niet alleen de kinderen, niet alleen de mooiste dochters dansen, maar de grootmoeders ook – en uiteindelijk zelfs de aangetrouwde Hollanders, hoekige mannen die hun plaats kennen in dit sierlijke geweld maar zodra het er op aankomt laten zien dat zelfs zij iets van de zwier in de heupen en de schouders hebben aangeleerd.

De bar is open, de haren gaan onbedekt, de sfeer is aan alle kanten hartelijk en vol van de  grapjes die mensen maken als ze gewend zijn een paar hardnekkige culturele vooroordelen te moeten opruimen – dit is Perzië zoals Iran eigenlijk bedoeld is. En dat allemaal in het Zonnehuis, het oude paleis van volksverheffing middenin een arbeiderswijk die nog gebouwd moest worden toen Teheran al bijna een miljoen inwoners telde. We hebben deze geweldige nieuwjaarstraditie te danken aan stichting Andishe, die op maandagochtend weer gewoon de deuren opende van hun gastvrije ontmoetingscentrum aan de Beemsterstraat.

// door: Chris Keulemans

Reacties


ilovenoord