SmaaQt: Allure aan de Van der Pekstraat

Het interieur is mooi en stoer. Veel hout, metaal en baksteen, met een belichting die ervoor zorgt dat de ruimte groter lijkt dan hij is, terwijl je aan elke tafel het gevoel krijgt een hoekje helemaal voor jezelf te hebben. Bij mooi weer kan je ook nog aan de straat zitten of in de rustige achtertuin.

Het eten is heerlijk. Ook weer mooi en stoer om te zien, opgediend op langwerpige witte borden. Carpaccio, eendenborst, rode poon vers van de markt, chocolademousse – het smaakte ons uitstekend. Voor de prijzen die je hier betaalt krijg je het ergens anders niet zo lekker.

En het verhaal achter deze nieuwe zaak is een kleine revolutie in Noord. Een van de twee eigenaars, Dylan Onclin, kende ik tot nu toe alleen als de boomlange barman van de Bult, dat grote en gezellige grand café aan het Mosveld, jarenlang de vaste uitpufplek van marktbezoekers en kraamhouders, en de thuisbasis van buurtsoap de Wasserette. Uitbater Marcel is Dylans vader. De Onclins zijn dus een soort horeca-dynastie in Noord.

Hoezo dan een kleine revolutie? Iedereen ziet dat de Van der Pekbuurt gestaag volloopt met nieuwe zaakjes voor goede koffie, soep, tajine, vis, vega en verrassingsmenu’s. Fijne plekken, stuk voor stuk. Maar ik vraag me altijd af: hoe moet het verder met de zaken die er al waren lang voordat de bakfietsen, knotbaardjes en andere nieuwe Noorderlingen zoals ik hier binnenrolden? Redden oudgedienden als Pizzeria Steakhouse No. 1, Mesir Döner, slagerij Nick Bos en eetcafé Mosveld het wel in deze nieuwe tijden? Of drukt de nieuwe hipheid de oude stoerheid toch langzamerhand de buurt uit?

SmaaQt is het verrassende antwoord. In Noord rolt de gentrificatie niet per definitie één kant op. Als de nieuwe bewoners met een smaak die past bij de cosmopolitische grote stad oprukken kan het geld dat ze meenemen ook terechtkomen bij de harde werkers die hier al waren. Dat gebeurt nog lang niet genoeg, maar de familie Onclin bewijst dat het kan. Hun nieuwe zaak beweegt mee met de markt die plotseling niet meer voor hun deur ligt. En daardoor stappen ze, in plaats van zich terug te trekken, middenin de nieuwe arena – met een plek die evengoed gastvrij voelt voor de aloude marktbezoekers als voor de steeds talrijker bezoekers van dit herontdekte buurtje.

Het was een druilerige zondagavond, toen Floor Ziegler (Noorderparkkamer, Broedstraten, Noorderpark Trust, Concertgemaal) en ik (Tolhuistuin, Wasserette, Winters Binnen) er kwamen eten. Op straat was het uitgestorven. Behalve de onvervangbare avondwinkel Mina was er geen winkel open. Verdwenen waren de Turkse mannen die hier ooit zaten te roken, trictrac te spelen en voetbal te kijken. Floor en ik zaten er warm en gemakkelijk, mijmerend over de veerkracht van Noord. Lang niet alles gaat zo goed als je het zou willen, maar net zo vaak word je verrast door een initiatief dat je niet voor mogelijk had gehouden. Zoals deze zaak van allure, stijlvol en smakelijk, doodgewoon aan de Van der Pekstraat.

door: Chris Keulemans

Reacties


ilovenoord