Bonte vogels uit het Noorderpark: Mark

Misschien wel het leukste aan Amsterdam Noord zijn de mensen. Vogels van een zeer divers pluimage. De hippe vogels krijgen de laatste jaren veel aandacht, maar er zijn er nog zo veel meer boven het IJ. Vooral in het Noorderpark zit een bonte verzameling. Sinds een aantal maanden ben ik hier neergestreken voor mijn werk en heb ik een aantal van hen beter leren kennen. Echte Noorderlingen in hart en nieren, vaak geboren en getogen. Graag stellen ze zich voor.

Mark (38 jaar) heb ik leren kennen als een van de rustigere jongens in het park. Al was dat vroeger wel anders. Zijn verleden, daar denkt hij liever niet te veel over na. Maar als je hem beter leert kennen, dan heeft hij verhalen waar je oren van gaan klapperen. “Toen ik werd geboren was mijn moeder dertien en mijn vader vijftien. Een kindje krijgen op die leeftijd was taboe, dus zaten ze voor de bevalling in een tentje in het Spreeuwenpark. Mijn moeder en vader konden me niet verzorgen. De hele familie ben ik rond gegaan, tot ik uiteindelijk bij mijn opa en oma ben beland.”

In zijn jeugd woont Mark grotendeels in de vogelbuurt. In een huis met maar liefst 24 kinderen. “Allemaal de kinderen van mijn opa en oma. Ik was het enige kleinkind. Mijn opa voer vroeger op zee. Dan kwam ie even hier, een wippie met mijn oma maken en dan ging ie weer varen. Ze wist nooit hoe veel kinderen hij had als ie terug kwam. Dan waren het weer vier kinderen extra, dan weer twee, weer drie. Gewoon gekke shit.”

De-zondag-bij-de-Noorderparkkamer,-samen-met-Iris-en-geluidsman-Kees

De zondag bij de Noorderparkkamer, samen met Iris en geluidsman Kees

Na de middelbare school gaat Mark naar de LTS. Alleen met leren wil het niet lukken. Uit een onderzoek blijkt dat hij een verstandelijke beperking heeft. “Ik kon wel veel met mijn handen maar die boeken, dat was niets. En ik ging vaak met ruige types om.” Op zijn zestiende sluit Mark zich aan bij de Party Animals. Jongens die bekend staan om hun kale koppen, hun liefde voor hardcore en hun harddrugsgebruik. “Ik was het proefkonijn. Als ik ergens lekker op ging, konden ze het daarna verkopen. Vrijwel alles gebruikte ik, GHB, MDMA, trippies; alleen heroïne, dat deed ik niet.” Twee jaar later lukte het Marks vader om hem daar weg te halen. “Als je weg wilde werd je in elkaar geslagen en al je geld werd afgepakt. Ik ben mijn vader nog steeds dankbaar.”

Na die episode probeert Mark zijn leven te beteren en werkt hij twaalf jaar in de bootbouw. “Echt alles kon ik maken aan een polyester boot, maar mijn baas ging failliet. Dus ging ik in de uitkering.” Vlak daarna overleed zijn oma en raakte hij weer aan de drugs. “Hooked aan de coke. En ik bleef omgaan met zware jongens, F-siders. Noord zat daar toen vol mee. Sowieso was Noord heel anders in die tijd. Je kon een touwtje uit je brievenbus laten hangen. En Floradorp, Blauwe zant, Tuindorp, iedereen kende mekaar. Bepaalde jongens, die hadden een goede klik. Maar soms kwam er ruzie, dan was die klik even weg en gingen we matten. Maar de volgende dag waren we alweer vrienden.”

De-boot-en-zijn-grote-liefde-Maxi-moeten-uiteraard-ook-op-de-foto

De boot en zijn grote liefde Maxi moeten uiteraard ook op de foto

Zijn ruigste jaren heeft Mark inmiddels achter zich gelaten. Hij woont nu met zijn vrouw, Iris, op een bootje achter het Noorderpark. Samen met een team van de Regenboog Groep (waaronder Opa Rob) maakt hij drie keer per week het Noorderpark schoon en elke zondag is hij samen met Iris vrijwilliger bij de Noorderparkkamer. Hun drie kinderen groeien op in een pleeggezin. “Op het moment heb ik weer goed contact met mijn kinderen. Die drugs en gekkigheid, daar heb ik nu geen trek meer aan. Ik wil een ander leven, ook voor hen.”

Pochen-met-de-Canta-van-de-buurman

Pochen met de Canta van de buurman

En als Mark een vogel zou zijn dan was hij: “Vroeger was ik een havik, scherp en snel. Maar tegenwoordig lijk ik meer op een postduif, snel en behulpzaam.”

Reacties


ilovenoord