Sluisje over

Zeg je in Noord: ‘Ik woon bij de sluis, in het sluismeestershuis’ dan is dat nogal eens aanleiding tot verwarring. Welke sluis bedoel je? ‘De Willemssluis’ zegt mensen niet veel, weet ik ‘Die grote, vlakbij de pont, achter het station’, werkt meestal beter en voor wie het dan nog niet weet helpt het om te zeggen ‘waar je over de deuren kan oversteken naar de Sixhaven’. Maar dan nog zijn er mensen die niet weten dat daar een sluis is. Het is een beetje een verborgen hoekje, een doodlopend straatje, voor wie het wel weet een fijne doorsteek over het kanaal.

sluisje-00
Tot nog toe. Nu het Mandelahuisje open is zijn er steeds meer mensen die die doorsteek weten te vinden. Ik woon in het sluismeestertershuis, maar ik ben meer een sluiswatcher, dan een sluiswachter. En het valt me op dat lang niet al die nieuwe mensen het ongeschreven voorrangssysteem snappen dat al jaren geldt onder de kenners. Als je – zoals ik – dagelijks langs die deuren komt begint het op te vallen dat Noord ook hier steeds meer toevallige passanten kent. En die staan dan vertwijfeld te kijken, hoe werkt het hier?

Eigenlijk spreekt het voor zich. Boten gaan voor, dus niet op de deuren of over het hekje als het licht op rood gaat of nog op rood staat. Bij rood licht staat er steeds vaker aan twee kanten van de deuren een klontje mensen te wachten. De deuren gaan dicht, de hekjes open en men kijkt elkaar vertwijfeld aan: wie eerst?

De sluisdeuren zijn smal, de val is diep en het water groen en vol algen. Dus een duel wil niemand aan. Echte regels komen er niet, want het oversteken wordt eigenlijk gedoogd door de sluis. Het is geen echte openbare weg. Wie het eerst komt, het eerst maalt – dat geldt ook voor het stukje tussen de twee deuren. Maar vanwege de smalle deuren is het recht van de sterkste hier niet van toepassing. Voetgangers en fietsers staan hier op gelijke voet, want fietsers moeten sowieso afstappen. Daarom geldt een beleefd afstemmen middels een glimlach: ‘jij mag eerst.’

sluisje-fiets
Af en toe gaat het mis. Komt iemand met veel misbaar en een gestreste blik als laatste aan en knalt zonder op of omkijken zijn voorwiel op de loopplank. Zwaarbeladen fietsen, kinderen achterop, bakfietsen, rolstoelen, scooters: het gaat allemaal niet echt of helemaal niet. De scooter die er halverwege pas achter komt dat hij de bocht niet kan maken is voor de wachtenden eerder grappig dan vervelend, ook al kost het tijd. Buggy’s, stepjes en driewielers; je moet er toch niet aan denken, maar moeders duwen regelmatig zonder blikken of blozen hun buggy de planken op, het is nog nooit fout afgelopen. Rollators: niet ideaal, toch komt het voor en eigenlijk gaat het prima, als het tenminste rustig is en een vriendelijke passant bereid is om de rollator even te dragen, de reling is een stevig alternatief.

Als de sluisdeuren net open gaan als je aankomt duurt het wachten lang. Dan is er een alternatief voor wie niet wachten wil, want aan de andere kant zijn de deuren dicht. Het ommetje is qua tij de moeite waard. Voor fietsers is het wel jammer dat de oude gleuven naast de trap na de verbouwing verdwenen zijn. Gelukkig heeft een stoet fietsers inmiddels een olifantspad naar boven uitgesleten.

Het is bijna Sail. Ik ben benieuwd of het vriendelijk aankijken en ‘na jou’ dan stand houdt. Welke nieuwe regels dan gemaakt en gebroken worden. Misschien komt er behalve een rood licht, ook een groen licht. Er hangt al een onheilspellende sticker met ‘Het gore lef’, dat lijkt me geen goed teken. Ik houd het zelf op de glimlach. Wie heeft er nog een ‘Jij mag eerst’-sticker om er over die agressieve sticker te plakken?

sluisje-lef

Reacties


ilovenoord