Noordkronieken: Wij kijken nooit op de klok

Wat is het geheim van echte gastvrijheid? Het antwoord ligt aan de Beemsterstraat. En het is eigenlijk helemaal niet ingewikkeld. De deuren open zetten, je huis schoon en helder inrichten, de activiteiten organiseren waar mensen om vragen, iedereen verwelkomen alsof je het allemaal speciaal voor hen doet, altijd klaarstaan – en drie weken per jaar vakantie. Plus natuurlijk dat je Andishe moet heten, het Iraanse woord voor goed nadenken.

Het lichte gebouw met drie lokalen, een ontmoetingsruimte en een grote zaal ligt aan een door groen omzoomde vijver. Vroeger was dit buurtcentrum ’t Zwanenmeer. Sinds stichting Andishe er vorig jaar terechtkwam ontdek je hier het geheim van de gastvrijheid.

Shahnaz Shahbazi had zomaar een Jordanese kunnen zijn. Platinablonde krullen, glitterende kleren, gulle lach. Maar ze komt uit Iran en arriveerde in 1987 met haar man in Nederland. Sinds 1992 wonen ze in Noord, waar hun twee zoons opgroeiden. En in 2003 richtten ze Andishe op, om de Iraanse cultuur te delen met iedereen.

Op welke dag van de week je er ook binnenloopt, er is altijd wat te doen. Ouderengymnastiek, kooklessen, bijlessen Nederlands, Farsi en Arabisch voor kinderen en volwassenen, yoga, klaverjassen, karaoke, buikdansen, excursies, samen koken – en op feestdagen iets speciaals.

Shahnaz is de blikvanger, de vertrouwenspersoon, de verbinder. Haar echtgenoot is de man achter de schermen: beheerder, kok, monteur, koerier. Samen met nog eens tien onvermoeibare vrijwilligers houden ze alles draaiende. ‘Wij kijken nooit op de klok,’ zegt Shahnaz, ‘en we kijken niet naar geld.’ Bij familieruzies, echtscheidingen, schulden of ziekte treden ze op. ‘Ik bemiddel altijd,’ zegt Shahnaz, ‘en als ik zelf de oplossing niet heb, dan heb ik wel de contacten.’ Van de week stapten ze nog midden in de nacht in de auto om een zieke dame te helpen, die de dokter niet verstond. En als ze zelf eens geveld zijn vanwege de pijn aan rug, hart of benen, dan vangen de andere vrijwilligers het op.

Ik kijk altijd op van de makkelijke, vanzelfsprekende sfeer bij Andishe. Hebben ze hier geen last van de spanningen waar Nederland bol van staat? Ze kijken me aan alsof ze niet weten waar ik het over heb. ‘Nooit,’ zegt Shahnaz’ echtgenoot. ‘Als iemand moeilijk doet ga ik even breed staan,’ hij trekt lachend zijn forse postuur overeind, ‘en vraag of ze erover willen praten. Kopje koffie erbij? Klaar.’

Reacties


ilovenoord