Y Factor: Showtime!

De tribune van de Rietwijker zit afgeladen vol. Door de zaal klinken beats, het publiek kletst en lacht – de spanning van de finale hangt in de lucht. Talenten van het Rosa Beroepscollege, Kolom Praktijkcollege en Hogelant hebben hier weken naartoe geleefd. Muziekschool Amsterdam Noord en Noord Got Talent zorgden voor workshops op school, de talenten zijn door coaches begeleid. De drie juryleden – danseres Rony Louanne, zangeres Luna Mae en stand up comedian Sherwin Chaar – zitten klaar achter hun tafel. Presentatrice Karin van As stapt naar voren, de zaal valt stil. Het kan beginnen.

Demi, artiestennaam: DJ-J, oogt stoer met haar baseballjasje, cap en witte sneakers. Maar ze zingt een kwetsbare ballad van Rihanna, Love the way you lie, met geen andere begeleiding dan Anouk op piano. De zelfkwelling die de liefde soms kan zijn, DJ-J voelt het, haar stem trilt soms van de emotie, maar elke hoge noot haalt ze.

Anna heeft geen enkele last van podiumvrees. Haar moeder neemt plaats achter de piano, zij zet de viool zonder ook maar even te stemmen aan haar schouder en speelt een mazurka alsof ze haar hele leventje niks anders heeft gedaan. Valse noten? Geen probleem. Haar timing is vlekkeloos, het liedje wiegt de zaal met zich mee.

Esmeralda gaat staan, blonde paardenstaart strakgetrokken, de sneakers stevig op de vloer geplant. Tomorrow van Jai Waetford is een weemoedig liedje dat vraagt om de wijsheid van jaren, this could be gone / when we wake up / tomorrow, en een stem die zachtjes kan klimmen en dalen. Esmeralde heeft het allemaal in huis. Gesteund door twee jongens op de eerste rij die elk woord in stilte met haar meezingen.

Kalifa rapt zijn eigen lyrics, in het Nederlands net zo soepel als in het Engels, over meisjes en metro’s en alles wat je daarmee kan meemaken. Onmogelijk cool, met die lichte glimlach om zijn lippen, zelfverzekerd alsof hij avond aan avond de podia in het land onveilig maakt.

Yasmine en Aya, allebei in het zwart, maken van Justin Bieber’s Love yourself een tweestemmig wegwerpliedje over iedereen die denkt nog steeds iets over ze te mogen zeggen. Helemaal niet: deze twee dames trekken elkaar door het nummer heen, de donkere krullen dansend over het podium, ook als de tekst af en toe zoekraakt, en daar hoeft helemaal niemand zich mee te bemoeien.

Nicky zingt Count on me van Bruno Mars precies zoals het bedoeld is: een liedje dat er altijd is als je even niet meer weet waar je vrienden zijn. Zo stil en geconcentreerd als ze daar staat, zo klinkt het ook: een vederlichte, vingerknippende bevestiging dat ik er altijd zal zijn voor jou en jij voor mij.

Nick: er kan geen lachje vanaf, hij kijkt vanonder zijn petje met priemende ogen de zaal in, maar als Sleep when we’re dead van Nightcore inzet barst hij los in een ademloze playback. Stuiterend over de vloer is hij de hele track ineen: de hypnotische beats, de hoge stemmetjes, de overstuurde keyboards. Zijn we bij hem in de woonkamer of in een stampend stadion? Nick maakt het niet uit, hij stuitert onhoudbaar verder.

Youssra klimt onverwacht van de tribune. Lang, bril, krullen, legerjasje: ze gaat staan en heeft precies de vibrato waar Impossible van Shontelle om vraagt. En de uitdagende blik die kan doden. Die krijgen we te zien als de muziek stilvalt vanwege de mobieltjes in het publiek. Wanneer dat hersteld is zingt ze verder alsof ze daarnet persoonlijk is beledigd, en dat maakt het alleen nog maar sterker. Na afloop loopt ze onverstoorbaar de tribune weer op, waar haar vriendinnen om haar heen drommen.

Ilham, Joana en Genesis zijn de Pretty Little Dancers. Op een eigen dansmix krijgen we in vier minuten alle stijlen van de regenboog te zien. Het begint met een salto, tussendoor dansen ze afwisselend strak gechoreografeerd met zijn drieën en losjes alledrie solo, en het eindigt met een spagaat.

JF zijn Jayline en Fatima. Allebei stevig, allebei een brilletje en allebei onweerstaanbaar – en ze weten het. Als de ene een vloeiende melodie inzet lijken ze even heel ontroerend, maar als dan de ander stevig begint te rappen, weet je meteen: met deze dames maak je geen grappen.

Fabienne doet wat iedereen eigenlijk het liefste doet: je zingt gewoon het liedje dat je het allermooist vindt – of het hier en daar even over the top gaat doet er helemaal niet toe, want dit liedje is nu van jou en van niemand anders. Dit pakt niemand ons meer af van Kim Lian: dit is geen afscheid / want jij gaat niet weg. Fabienne zingt het uit haar tenen, en het mooie is: op de tribune doen de zangeressen van eerder op de avond precies hetzelfde.
Karin van As, die de hele avond warm en opgewekt presenteert, kijkt glunderend de zaal in zegt: ‘Inderdaad, deze avond pakt niemand jullie meer af.’

Romano, een mooie jongen met een fonkelend oorknopje, wil What is love zingen, de aangrijpende ballade van Veronika Bozeman. Hij heeft de looks, hij heeft de stem, dat horen we net lang genoeg, maar het podium lijkt opeens heel groot, de spotlights heel fel – hij valt stil, zijn coach reikt hem een mobieltje aan met de tekst, hij probeert het nog een keer maar stapt dan verlegen terug naar zijn stoel. Van het publiek krijgt hij net zo’n stormachtig applaus als alle anderen.

Stefano, die daarstraks nog Esmeralda zo steunde, mag nu zelf. Tenger, met een brilletje op, gaat hij zitten op een stoel en balt zijn vuisten. Zijn lied is Rood van Marco Borsato. Hij playbackt het nummer met alle hartstocht die hij in zich heeft, klimt op de stoel, slaat bijna voorover als hij boven het orkest uitschreeuwt: Vandaag is rood! De kleur van jouw lippen!

Shristi lijkt in niets op het ijsprinsesje uit Frozen. Maar ze zingt de hitsong uit die film minstens zo overtuigend, met onbevreesde uithalen en deinende krullen. Op de tribune zitten kleine meisjes met grote ogen toe te kijken, alsof ze een filmster zo van het doek zien stappen.

Aisha is de verrassingstoegift. In leren jasje, hoofddoek en stonewash spijkerbroek stapt ze het podium op. Ze staat stil. Wat gaan we krijgen? De DJ start Lolly in, het explicit snoepliedje van Justin Bieber. En Aisha danst. Net zo strak, uitdagend, ondeugend en robotesk als in de clip – met een gezicht alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.

De pauze duurt even. Iedereen mag een stembriefje in de grote doos gooien. Meisjes klimmen van de tribune om op de vloer te dansen. De jury heeft het moeilijk: hoe moet je hier een winnaar uit kiezen, als alle deelnemers zóveel gegeven hebben?
Maar het lukt.
De publieksprijs gaat naar Yasmine en Aya.
En de jury kiest gewoon drie winnaars: Esmeralda, Kalifa en Nick. Ze krijgen een mooie oorkonde en studiotijd bij de Valk.
Roezemoezend, elkaar aanstotend, nog opgewonden van de hele avond vertrekt het publiek naar buiten, de stille straten van de Banne in. Volgend jaar de tiende Y Factor!

Reacties


ilovenoord