In memoriam: De Torteltuin

Mijn dochter wist het zeker: voor haar zesde verjaardag wilde ze een ‘Pluk & Aagje’-feestje. Pluk van de Petteflet was namelijk haar lievelingsboek; ontelbare malen heb ik aan haar bed de heen-en-weerwolf nagedaan. Haar moeder ging meteen aan de slag om roze jurkjes te maken voor de meisjes en paars-blauwe petten voor de jongens – laatst kwam ik nog zo’n pet tegen in de verkleedkist. Het was mijn taak om de bijbehorende speurtocht uit te zetten en de onvermijdelijke schat – een mand met cakejes meen ik – te verstoppen. In het boek redt Pluk samen met de dieren een verwilderd buurtbos, de Torteltuin, van de ondergang. Zo’n soort plek leek me wel geschikt als einddoel van de speurtocht.

Mijn ‘Torteltuin’ vond ik aan de Zuiderzeeweg, aan de rand van Nieuwendam-Noord. Daar lag een onverwacht mooi, klein bos. Behoorlijk verwilderd, maar nog wel met een paadje van houtsnippers er doorheen. Ik weet nog dat ik bijna op een kikkertje ging staan bij het ophangen van de lintjes en even oog in oog stond met een roodborstje. De kinderen hadden vooral oog voor de cakejes, die vrij snel op waren, maar mijn schat was dit bijzondere stukje natuur in de stad. Het roodborstje ben ik er daarna nog vaak tegengekomen, evenals een heleboel andere vogels trouwens.

Toreltuin2

Laatst ontdekte ik tot mijn grote schrik dat de Torteltuin van Nieuwendam-Noord met de grond gelijk gemaakt is. Al wat rest van het bosje is een veld vol boomstronken, waarop later dit jaar 41 herenhuizen en 14 villas’s verrijzen (projectnaam: Entreegebied). Gelukkig heb ik de executie van al die bomen niet hoeven bijwonen, maar ik ben er toch even stil van. Natuurlijk: de ‘vooruitgang’ hou je niet tegen, nieuwe Noorderlingen moeten ook ergens wonen. Maar als ik straks langs de herenhuizen rijd, zal ik zeker nog even terugdenken aan mijn geliefde Torteltuin. Als een van de nieuwe bewoners mijn stukgelezen editie van Pluk wil voorlezen, dan belt hij me maar.

Reacties


ilovenoord