Trots op noord

Zet iets nieuws neer in Noord en mensen vinden het niks. Haal het weg en ze komen in opstand. Ooit speelden de Volewijckers op het Mosveld. Maar daar moesten ze weg. Mensen hebben nog heimwee naar dat voetbalveld tussen de huizen. Het maakte plaats voor een betonnen vlakte. Met daarop de markt, drie dagen per week. Ook die moest weg. Nog steeds zijn er mensen die hem daar terugwillen. Nu staat er een nieuw winkelcentrum. De twee geknakte torentjes die er bovenuit steken worden nu al weggehoond. Maar o wee als ze die ooit weer gaan slopen.

Zo werkt dat hier. Wat vandaag een ramp is wordt morgen bezongen. Twee weken geleden kwamen drieduizend mensen kijken naar de Volksopera Van der Pek. Het verhaal was een aaneenschakeling van ellende. Het bombardement van 1943, de dode kinderen in de Ritakerk, de gelikte architecten en directeuren die de buurt wilden slopen, haat en nijd op de markt. Maar aan het einde stond iedereen samen op de banken ‘Aan de zonzij van het IJ’ te zingen. Want al die ellende was wel ónze ellende.

Na acht jaar in Noord begin ik er iets van te begrijpen. Als er niet over je geklaagd wordt hoor je er niet bij. Daarom vind ik dat hartstochtelijke gezanik eigenlijk wel mooi. Want ik geloof dat het iets camoufleert. En dat is: trots. Een totaal eigen soort trots. Op dingen die niet mooi zijn, op mensen die niet volmaakt zijn, op een leven dat altijd wat te wensen overlaat. Precies dat wat Noord tot Noord maakt. Amsterdamser dan de Albert Cuyp, groener dan de Indische Buurt, rechter voor zijn raap dan Zuid, gezelliger dan Slotervaart, aaibaarder dan de Bijlmer. Maar perfect? Gelukkig niet. Dan hadden we niks meer om over te klagen.

Als je er eenmaal op let kom je die trots overal tegen. Van de week sprak ik een vrouw die meer ellende meemaakt dan een mens zou mogen dragen. Ze is aan de chemo, haar dochter heeft zelfmoordneigingen, haar kleinkinderen heeft ze in huis genomen, haar man is vertrokken met geld en spullen, zelf leeft ze van de bijstand. Maar ze heeft besloten haar verhaal te vertellen aan iedereen die het wil horen. Rustig, zonder om medelijden te vragen, onbeschaamd. En het overwinnen van schaamte is de eerste stap op weg naar trots.

Ik ga nu ook in de Echo kronieken schrijven over Noord. Over dingen die mislukken en mensen waar ik van opkijk. Over het gevoel dat je de wereld aankan omdat je weet wat je ervoor hebt moeten doen. En over een eigenschap die goud waard is: dat je iets wat niet mooi is kan veranderen in iets waar je trots op bent.

Over Noord dus.

Reacties


ilovenoord