Volksopera van der Pek maakt vuist tegen de stad

In een uitpuilend mini-theater op het Lupineplein gaat rechts voor mij een bakje olijven rond, achter me krijg ik een tapanade-dingetje aangereikt. Links naast me schenkt iemand zich nog een wijntje in. Ik zit ongeveer vier meter hoog in de lucht op een houten tribune, naast een fantastische boom, waar ik eigenlijk zo in zou kunnen en willen klimmen. Ik kijk over duizend hoofden heen, uitgelicht in sprookjesachtig blauw- en groen -tinten. De Volksopera van der Pek is aan zijn laatste voorstelling begonnen. Voor de derde keer op rij totaal uitverkocht.

De lucht zindert, iedereen is opeens buren. We kennen elkaar en hebben elkaar al een tijd niet gezien. Knuffels en kussen vliegen over en weer. Ik pak mijn kussentje en laat me onderdompelen in het totaalspektakel waar woorden tekort voor gaan schieten om het later te omschrijven.

volksopera-vd-pek-05

Lydia vertelt

Lydia van de markt is vertelster. Zij is de rode draad van de opera. Uitgelicht in haar stoel neemt ze je mee door het verhaal van de schizofrene iNdentiteit die onze postcode 1031 behelst, zoals ze het zelf noemt. Chris Keulemans als Stadschroniquer blogde er al op ilovenoord over in zijn Noordkronieken.

Noord hoort volgens de New York Times bij de tien hipste wijken van de wereld. Tegelijk rekent het Sociaal en Cultureel Planbureau sinds vorig jaar 1031 bij de twintig armste postcodes van het land: 22,5% van de bewoners heeft niet genoeg geld voor om de dag een warme maaltijd met vlees of vis. En ook niet voor een week vakantie per jaar. Dat geldt dus voor ongeveer duizend mensen in de Van der Pekbuurt, Overhoeks en Buiksloterham. Precies de buurt waaraan iedereen ziet hoe vrolijk Noord aan het worden is. Schizofreen is het

volksopera-vd-pek-01

Bombardement van de St. Rita Kerk

volksopera-vd-pek-03

Het protest

volksopera-vd-pek-04

Van der Pek komt zich er zelf mee bemoeien

volksopera-vd-pek-02

Aankomst van de gluiperd in het verhaal

Het hele verhaal van begin tot eind sleept je mee door visie van Van der Pek als architect. Renovatie, sloop, een nieuw winkelcentrum op een plein. Ja, dat gebeurd allemaal aan de Zonzij van het IJ. Dit alles gemixed in een bloedstollend, cultuur overschrijdend liefdesverhaal die een opera natuurlijk niet mag ontberen. En dat hier ooit hét voetbalveld lag van de legendarische Volewijckers, wie weet dat nou? De markt wordt opeens de straat op gedwongen. We zingen vanaf ons kussen steeds harder mee en willen eigenlijk helemaal geen nieuwe Pijp of Jordaan worden. Beelden van wolkenkrabbers naast de lieflijke arbeiderswoningen bevestigen ons schrikbeeld. Waar stopt het, of is dit net het begin? Om me heen kijken we elkaar verbroederlijk aan en proosten nog maar even, met een kleine snik. De stad rukt op. Het nieuwe Overhoeks is bij deze in de armen gesloten door de van der Pekkers. Oud en nieuw Noord kan het vinden, en samen komen we tot de conclusie dat het wellicht toch tijd is, om een kleine break te nemen, en ons niet te verliezen in de nieuwe stroom van hipheid.

Laat postcode 1031 nu maar eens even met rust …

 

Reacties


ilovenoord