Hekken

Op een moment dat de wereld je leert dat je moet koesteren wat mooi is en kwetsbaar, juist door het te delen met mensen die anders zijn dan jij, organiseerde bewonersvereniging ANGSAW (Amsterdam Noord Groene Stad Aan Het Water) een avond over de Noord-Hollandsche Kanaalzone. Die loopt als een groen-blauwe dichtregel van het IJ naar Waterland. Voorbij de sluizen kabbelt het water tussen de bomen door, langs de Krijtmolen, langs de Noorderbegraafplaats, onder de ringweg, tot aan de weilanden waar de schapen geen weet hebben van gentrification.

Maar de stad rukt op. Nu de gemeente meer woningen wil bouwen, zodat iedereen die Amsterdammer wil zijn hier ook een huis kan vinden, kruipt op de tekentafels van architecten en stedenbouwkundigen de hoogbouw richting de waterkant van het Noordhollandsch kanaal. Als die tekeningen echt gebouwd worden is het geen dichtregel meer, maar een tweet.

En dus werden vier stedenbouwkundigen en landschapsarchitecten in het Tolhuis gevraagd naar hun visie. Ze schetsten vergezichten, kregen tegengas van de Noorderlingen en gingen naar huis met het besef dat Noord is opgetrokken uit groen, water en woningen – en dat die drie naast elkaar kunnen bestaan zonder elkaar weg te drukken.

Halverwege de avond had Maurits de Hoog het over iets anders. Vanuit de gemeente is hij verantwoordelijk voor de Sprong over het IJ: de ponten, de tunnel en de bruggen. Hij kent de Noordelijke IJ-oever als zijn broekzak en er valt hem iets op. Er staan overal hekken. Zijn foto’s zijn schrikbarend. Rond de Buiksloterweg, de Sixhaven, de Tolhuistuin en Overhoeks staan nu her en der nog meer hekken dan toen Shell, de grote omheiner, het terrein verliet. Hekken blijken besmettelijk: het ene roept het andere op, als er eenmaal twee of drie staan is een extra hek gauw geplaatst. Voor het overzicht, de controle, de bezoekersstromen, zo wordt gezegd, maar dat is allemaal schijn.

Kijk maar naar het belangrijkste hek. Dat staat er helemaal niet. Het bestaat alleen tussen de oren van de mensen die hier al wat langer wonen. Oude Van der Pekkers denken dat de Tolhuistuin of Eye er niet voor hen is. Vroeger was het verboden terrein, dat zal het nog wel zijn. Hoeveel mensen uit de Van der Pekbuurt wandelen op een mooie zomeravond naar het Oeverpark? Er staat ze niets in de weg. Behalve dat hek in hun hoofd.

Wil je dat wegkrijgen, dan moet je eerst de echte hekken neerhalen. En daarna zeggen: hier, dit is ook van jou, jij mag hier ook naar binnen, dit is mooi en belangrijk en dus wil ik het met je delen, juist met jou, omdat je anders bent dan ik.

Deze Noordkroniek verscheen in de Echo van 16 november 2016.

Foto: Maurits de Hoog

Reacties


ilovenoord