Jos de Rooij, een jaar later

Categories Noordkronieken

Op 5 april was het een jaar geleden dat de troubadour van Noord plotseling overleed. Iedereen in Noord kende Jos de Rooij. Hij zong smartlappen en strijdliederen, in het winkelcentrum en in de kroeg, hij was marxist en mensenvriend, hij hield zoveel van het leven dat het kleinste onrecht hem pijn deed. Zijn accordeon was zijn beste vriend.

Op het Mosveld is een gedenksteen voor hem neergelegd. Er omheen is een nieuw winkelcentrum gebouwd. Jos had er liever een muziekschool gezien dan een supermarkt, maar met zijn plaats voor de ingang van de nieuwe bibliotheek had hij vast wel kunnen leven.

Alleen: hij leeft niet meer. En zijn vertrek heeft een gat geslagen. Dat kan iedereen die hem kende je vertellen. Ik merk het zelf ook nog vaker dan me lief is.

Buurthuis Van der Pek, waar ik aan meewerk, is een mengelmoes van talen en culturen. Het draait helemaal op buurtbewoners en andere vrijwilligers. Toen de zaak dreigde te sluiten stak Jos veel energie in de heropening. Nog altijd heet de vrijdagavond Eetclub Jos de Rooij: een driegangendiner voor €7. In zo’n multicultureel huis krijg je al gauw spraakverwarringen en misverstanden. Maar niet met Jos in de buurt. Hij kon met iedereen overweg, was tegen tante Fatima net zo recht voor z’n raap als tegen ome Henk, en als iemand moeilijk deed kreeg die van Jos een arm om zijn schouder of een donderspeech.

Als ik ergens, in de Tolhuistuin of het Noorderpark of het Zonnehuis, iets organiseerde waarbij ik muziek nodig had waarvan iedereen met beide benen op de grond bleef staan maar met het hoofd in de wolken, dan belde ik Jos. Zijn eerste vraag was altijd, met dat goocheme lachje: Wat schuift het? Hij moest ervan leven, tenslotte. Maar als het gratis moest stond hij er ook.

Als ik geschied