Drie odes aan Noord

Kort achter elkaar zie ik drie odes aan Noord. Als iets zo wordt geprezen betekent dat meestal het einde. Pas bij het afscheid wordt iemand het hardste bezongen. Staat Noord op het punt te verdwijnen?

Mijn Amsterdam Noord van John le Maire is een strijdlied. Aanzwellend refrein, een machtige stem. Le Maire (in het echt heet hij Burgemeester) is een grote kerel met grijzende stoppels. Maar hoor ik mensen zeggen: jullie horen er niet bij / 020 loopt tot hier, en niet over het IJ / Het valt niet uit te leggen hoeveel me dat dan raakt / Dat heeft me wel gevormd, dat heeft ons één gemaakt / Want als het erop aankomt ben ik zoals het hoort / Hier, in mijn Amsterdam Noord. In de clip loopt hij over de Buiksloterdijk, in de Banne, door de Rimboe. Het is een achterhaalde aanklacht. Want Noord hoort er tegenwoordig helemaal bij. Toch? Of zingt John voor alle Noorderlingen die zich, juist nu de stad de overkant van het IJ ontdekt, nog miskender voelen dan vroeger?

Massih Hutak, rapper en schrijver, vluchtte op zijn zesde met vader en broertjes uit Afghanistan. Hij groeide op in Plan van Gool. In de Noord-bijlage van het Parool schreef hij: ‘Nog voordat ik mezelf Afghaan of Nederlander noem, zelfs nog voordat ik mezelf Amsterdammer noem, noem ik mezelf Noorderling. (…) Noord is mijn thuis. Zodra ik met mijn fiets op de pont sta en aanmeer aan de Noordkant, voel ik wat Donald Trump waarschijnlijk voelt als hij ’s ochtends in de spiegel kijkt: wat ben je toch een sexy motherfucker.’ De strijdlust van Le Maire is nu ook die van Massih. Zijn boodschap: jij mag het hier lelijk vinden, maar ik vind het mooi, en je blijft er van af, want Noord is van mij.

Vorige week liep ik mee met de Wijksafari. Theaterstudenten hadden elk een paar weken bij Noorderlingen gelogeerd en namen ons vrolijk mee door Floradorp en de Banne. De oude mevrouw Van Ingen in het Eduard Douwes Dekkerhuis, die haar man, zoon en schoondochter ten grave heeft gedragen, en Aziza, vroeger een dakloos meisje en nu moeder van drie aan de Heggerankweg, vertelden ons over diepe dalen en ontembare levenslust. Zoals er overal in die kleine woningen harde, koppige levens worden geleid. De zonnige wandeling zette het licht op mensen die knokken in de schaduw.

Drie odes. Over miskenning, schaamte en verlies. Dat zijn de odes die hier op hun plaats zijn. Want het gevoel dat Noord op het punt staat te verdwijnen zit hier in de DNA. Het is er altijd geweest en zal er altijd blijven. Noord is trots op z’n eigen penarie en haalt zijn strijdlust uit zijn pijn.

Foto: Annelies Verhelst

Deze Noordkroniek is ook te lezen in de Echo van 21 juni

Reacties


ilovenoord